„To sprawy dorosłych i nic ci do tego” – rzuciła sucho, gdy po raz pierwszy zapytałam o swoją biologiczną matkę. Miałam same piątki, ale to nigdy nie wystarczało. Ojciec wracał z pracy i potrafił eksplodować bez powodu. Moje życie to była ciągła harówka: zajęcia od 8:00 do 14:00, praca do północy, nauka do 3:00 nad ranem, cztery godziny snu i powtórka.
Nie wiedziałam, że to wszystko było elementem planu, który ktoś dla mnie układał. Pracowałam jako prawniczka, brałam najtrudniejsze sprawy, zostawałam w biurze do późna. Pewnego dnia profesor Szymańska spojrzała na mnie znad okularów i powiedziała coś, co przewróciło mój świat do góry nogami. Zaczęłam drążyć temat i trafiłam na trop – zaproszenie z odręcznie napisaną karteczką.
Czwartego dnia zadzwoniłam do profesorki. Po długiej rozmowie doszłyśmy do porozumienia. Umówiłam się do fryzjera, zrobiłam paznokcie i profesjonalny makijaż. Jeśli nie odezwę się do niedzieli wieczorem, miałam zostawić komisarz Tyszkiewicz dane kontaktowe.
Następnego dnia pojechałam do Konstancina. W pokoju hotelowym ćwiczyłam przed lustrem każde słowo. Widziałam w nim oczy dokładnie takie same, jakie miała moja matka. „Dasz radę” – szepnęłam do swojego odbicia.
Na miejscu starsza kobieta dała znak mojej matce, która podeszła do mnie ostrożnie, jakbym mogła zerwać się do ucieczki. „Nigdy do mnie nie zadzwoniłaś, nigdy nie napisałaś maila” – powiedziała, a ja poczułam, jak cała moja złość gdzieś odpływa. Przerwało nam pukanie do drzwi. „Pięć minut do rozpoczęcia, pani Agato”.
Mój ojciec wymienił znaczące spojrzenie z prawnikiem, po czym odwrócił się do mnie. „A więc Magdo, senator Raczyński” – zaczął, ale podniosłam do góry plik dokumentów. Komisarz Tyszkiewicz ogłosiła: „Janusz Majewski, zostaje pan zatrzymany”. Moja siostra krzyknęła z płaczem.
Tomasz podszedł do nas ze śmiertelnie poważną twarzą: „Wasza matka prosi was obie do siebie”. Gdy ratownicy przygotowywali się do przeniesienia jej do karetki, matka chwyciła moją dłoń z zaskakującą siłą. „W mojej niebieskiej szkatułce na biżuterię” – wyszeptała mi prosto do ucha.
