Przyjechałem na ślub córki, a ona szepnęła: „Tato, proszę, jedź do domu”. Do firmy jeżdżę starą Skodą Octavią. Nie widzę w tym niczego złego. Ale Ewa od progu miała taką minę, jakbym przyjechał na złomowisku.
„Tato, no co? ” – zapytała, gdy spojrzałem na nią pytająco. Nie podobało jej się, że do organizatorki wesela powiedziałem „pani Moniko”, a nie po imieniu. W drodze do domu zadzwoniła: „Tato, ty czasem naprawdę nie możesz się powstrzymać?
Musisz wszystko komentować? Nie wszyscy żyją w twoim świecie”. „No właśnie takimi. Takimi komentarzami”.
Potem dodała coś o mojej koszuli i o tym, że „nie każdy musi wiedzieć, co myślę”. Zadzwoniłem do Ewy. Po drugiej stronie zapadła krótka cisza, bo ona jest przyzwyczajona do trochę innego środowiska. „Dobrze wiedzieć, że moja koszula ma dziś tyle do powiedzenia” – powiedziałem.
„Nie przesadzaj” – odparła. Nie lubię tego słowa, kiedy ktoś mówi je do dorosłego mężczyzny, zwłaszcza takim tonem. Jakbym był dzieckiem, które trzeba ciągle pilnować. Kiedy Ewa podeszła do mojego stolika, pomyślałem: „No wreszcie”.
Może chce przeprosić, może chce porozmawiać jak człowiek. Ale ona tylko powiedziała: „No tak, bo jutro organizatorka musi mieć potwierdzenie. Co do nakryć i dekoracji”. I wróciła do głównego stołu.
I wtedy po raz pierwszy naprawdę pomyślałem coś, czego wcześniej nie chciałem dopuścić do głowy. Że może nie chodzi o koszulę, nie o Skodę, nie o „panią Monikę”. Może chodzi o to, że ja w ogóle nie pasuję do tego obrazka, który ona sobie ułożyła. Następnego dnia pojechałem do Ewy.
Miała jeszcze kilka pudeł do zawiezienia do sali weselnej. Jakieś drobiazgi dla gości, dekoracje, księga pamiątkowa, pudełko z awaryjnym zestawem do sukni. Wniosłem karton do kuchni i odstawiłem go na blat. I wtedy zauważyłem na stole kopertę.
Wziąłem ją do ręki bardziej z ciekawości niż podejrzliwości. Na pierwszej stronie widniały dane do płatności. Moje nazwisko. Zaśmiałem się krótko, sam do siebie.
Ewa weszła do kuchni z małą walizką. „No, takiego oficjalnego” – powiedziała, kiedy zapytałem, co to za dokument. „No, takiego, no wiesz”. No z innego, czyli nie odpowiedziała.
„To akurat nie była do końca prawda” – pomyślałem. Bo na kartce było wyraźnie napisane, że to rachunek za dodatkowy ekran do prezentacji. Do filmu o nich. Przeszła od wizerunku prosto do kolejnego rachunku.
W końcu schowałem kartkę do kieszeni. Może problemem jest to, że do tego obrazka pasuje tylko mój portfel. I ten moment, kiedy oddaję ją Damianowi i myślę sobie: „No dobrze, chłopie, teraz twoja kolej się o nią martwić”. No, Bogdan, powiedziałem do odbicia, jeszcze cię wpuszczą.
Jeden chłopak podszedł do mnie, kiedy wysiadłem. Zabrałem marynarkę z tylnego siedzenia, poprawiłem mankiety i ruszyłem do środka. Spojrzała do teczki. Patrzyłem, jak ustawiają się do zdjęcia.
„No dobrze, rodzinne” – powiedział fotograf. Tym razem naprawdę od butów do twarzy. „No, sposób, w jaki mówisz” – powiedziała Ewa. „No nie do zdjęcia, nie do garnituru, do dnia, do ślubu własnej córki”.
„Ewa, właśnie powiedziałaś ojcu, że nie pasuje do twojego ślubu” – powiedziałem cicho. „Chciałabym, żebyś teraz pojechał do domu” – odpowiedziała. „Mam pojechać do domu? ” – zapytałem.
„No, jak już zacznie się luźniejsza część” – powiedziała. Ja naprawdę nie pasowałem do ich planu, tylko że oni jeszcze nie wiedzieli, jak bardzo ich plan nie pasował do mnie. Nie włączałem radia, nie dzwoniłem do nikogo, nie miałem nawet ochoty przeklinać. Numer do organizatorki miałem zapisany od miesięcy.
Uruchomiłem silnik i pojechałem do małej kawiarni, którą znałem od lat. Uśmiechnąłem się do siebie. Siedziałem przy kawie może 20 minut, kiedy telefon zawibrował. Odłożyłem telefon ekranem do dołu.
„O, takie same miski miała moja mama i podobno od razu wzięła dwa cukierki” – powiedziałem do siebie, patrząc na wystawę. Mieli wejść do sali efektownie. Uśmiech przykleił mu się do twarzy. Dzwonek ucichł i wtedy do gry wszedł zespół.
Zaczęli grać marsz bardzo ambitnie, bardzo głośno i nie do końca razem. Potem dotarli do swojego miejsca i wtedy zobaczyli fotele. I wtedy Grażyna podeszła do organizatorki. To był pomysł, który przyszedł mi do głowy jeszcze w samochodzie.
Do dziś uważam, że nie było aż tak źle. Poprosiłem o 20. 20 sekund to bardzo długo, kiedy cała sala patrzy na jeden komunikat. Po 15 ktoś podobno zaczął klaskać, a przy 20 sekundzie pół sali już klaskało razem z nim.
Włodzimierz nawet się uśmiechnął i właśnie wtedy podszedł do nich menedżer pałacyku. W ręce trzymał elegancką granatową teczkę, nachylił się do Włodzimierza i powiedział coś cicho. „No co? ” – zapytałem sam siebie.
Kiedy wróciłem do pałacyku, atmosfera była już zupełnie inna. Goście wrócili do stołów. Jeden ze starszych gości podszedł do mnie z wafelkami w dłoni.
