Zanim opowiem, jak do tego doszło, chciałam podziękować, że tu jesteście. To była moja pierwsza myśl, gdy wracałam do domu po dwóch tygodniach w tanim motelu. Miałam na sobie nowe ubranie, farbowane włosy i teczkę, która mogła zniszczyć życie kilku osobom. A zaczęło się wszystko od zielnika i od siostry, która zawsze uważała, że jest lepsza.
Zbierałyśmy kiedyś kasztany i liście do szkolnego zielnika. Ja wolałam elastyczny grafik, żeby móc biec do szkoły, gdy dzwoniła higienistka. Zuzanna zawsze miała mnie za kogoś słabszego. Kiedy potrzebowali pieniędzy na wkład własny do apartamentu na Wilanowie, przyszli do mnie.
Kiedy chcieli jechać do spa, też do mnie. A potem przyszli po coś znacznie gorszego. Słyszałam kiedyś, jak Michał szepcze do Zuzi, że nasza matka jest odklejona od rzeczywistości. Jakby starość była zbrodnią.
Jakby nie zasługiwała na szacunek. A gdy zaczęła chorować, oni już planowali, co zrobią z tym wszystkim, co po niej zostanie. Nie miałam pojęcia, że jestem częścią tego planu. Wszystko wydarzyło się na szlaku w górach.
Mniej tłumów, lepsze okazje do zdjęć, tak mówili. Michał szedł przodem, pisał SMS-y. Szłam wzdłuż potoku, ukryta w linii drzew, gdy usłyszałam za sobą kroki. A potem poczułam pchnięcie, które zmieniło wszystko.
Świat zawirował, a ja spadałam, łamiąc żebra i rozbijając twarz o kamienie. Obudziłam się na dnie wąwozu, półprzytomna, z bólem w każdym stawie. Kiedy dotarłam do drogi, para turystów z Czech zatrzymała się, widząc jak utykam w podartym ubraniu. Zielona linia pomocy nic nie dała.
Pielęgniarka nie znalazła mnie w żadnej bazie. Rozłączyła się, myśląc, że to żart. Wtedy zrozumiałam, że oficjalnie nie istnieję. Dowiedziałam się o tym, dzwoniąc do kancelarii mojego adwokata i udając asystentkę Zuzanny.
Oświadczyli, że pani M. nie żyje, a sprawy spadkowe już się toczą. Pomyślałam wtedy, że martwi ludzie nie mają reputacji do ochrony, relacji do utrzymania ani konwenansów do przestrzegania. To była moja przewaga i postanowiłam z niej skorzystać.
Włamałam się do własnego domu. Nikt nie zwrócił na mnie uwagi, bo wszyscy byli na stypie. W gabinecie Roberta znalazłam dokumenty, których nawet nie podejrzewałam. Spędziłam dwie godziny na instalowaniu systemu nadzoru, o jakim nie śniło się CBA.
A potem usiadłam w ciemnym pokoju, gotowa usłyszeć prawdę. Po nabożeństwie podążyłam za gośćmi z powrotem do mojego domu. Zaparkowałam trzy domy dalej i włączyłam nagrywanie. Usłyszałam głos Michała, stłumiony, gdy stali w kuchni.
Mówił, że może pojadą do Hiszpanii, żeby dojść do siebie po żałobie. A potem dodał coś, co ścięło mnie z nóg. Powiedział, że nasza matka mogłaby żyć jeszcze 20 lat. 20 lat obiadków, zaproszeń, telefonów i poczucia, że ma prawo być częścią ich życia.
To była ich wersja. A ja zbierałam dowody. Z kafejki internetowej wysłałam anonimową wiadomość do firmy ubezpieczeniowej. Przez system słyszałam każde słowo.
Znalazłam historię przeglądarki na komputerze Michała. I wtedy usłyszałam kolejne przyznanie się do winy. Zuzanna spanikowała, gdy ktoś zadzwonił w sprawie ubezpieczenia. Jej głos drżał, gdy mówiła, że to nie mogło się wydostać.
Przez kolejny tydzień dzwoniłam do Zuzanny o różnych porach. Pytałam o kolczyki, o dokumenty, o rzeczy, o których tylko ona wiedziała. Za każdym razem jej głos stawał się coraz bardziej zdenerwowany. Aż w końcu usłyszałam ich pierwszą prawdziwą kłótnię od mojej śmierci.
To był dopiero początek. Potem przyszedł czas na wizytę. Ufarbowałam włosy na kasztanowy brąz, założyłam nowe ubranie i zadzwoniłam do drzwi. Zuzanna zbladła, ale wpuściła mnie do środka.
Usiadłam naprzeciwko niej i siostry. Wyjęłam z teczki małe urządzenie nagrywające i puściłam im ich własne słowa. Pełne przyznanie się do winy. Potem wyjaśniłam im, że pójdą do więzienia.
Straciły prawo, by nazywać mnie siostrą, kiedy zepchnęły mnie z klifu dla pieniędzy z ubezpieczenia. Zadzwoniły do detektyw Heleny Morawskiej o 6:00 rano. A potem wstałam i powiedziałam coś, co zapamiętają na długo. Martwi ludzie bywają bezwzględni w dążeniu do sprawiedliwości.
Wyszłam, zostawiając ich z konsekwencjami. Mieszkałam w motelu przez dwa tygodnie, ale tego dnia wracałam do domu. Nalałam sobie kieliszek szampana i uśmiechnęłam się do zachodzącego słońca.
W przyszłym tygodniu leciałam do Krakowa, żeby omówić umowę na książkę.
