Stałam na ganku domu, w którym mieszkałam od 33 lat, a moja siostra, która nie postawiła stopy na tym gospodarstwie od 20 lat, wymieniła zamki. Wytarła ręce w fartuch i wróciła do środka. Renata przeniosła się do Warszawy, a ja zostałam, żeby opiekować się rodzicami. Zadzwoniłam do Renaty ze szpitalnego parkingu o 2:00 w nocy.
Zakład pogrzebowy, kwiaty, nekrolog do Gazety Powiatowej. Zadzwoniłam do księdza Grzegorza, żeby ustalić mszę. Zadzwoniłam do mecenasa Tadeusza Bednarza, prawnika rodziny, w sprawie testamentu. Mówiłam o tym, jak ojciec uczył mnie jeździć ciągnikiem, kiedy miałam 12 lat, jak kazał mi cofać 20 razy, aż potrafiłam to zrobić, nie oglądając się za siebie.
Rano po pogrzebie Renata wezwała mnie do pokoju. Zanim doszłam do kuchni, słyszałam, jak dzwoni do ślusarza. Weszłam do swojego pokoju od tyłu. “Dzwoń do pośrednika.
Chcę mieć to wystawione do piątku. ”
Zadzwoniłam do mecenasa Bednarza o 7:00 rano. Leszek przyszedł do mnie z czapką w rękach. Do południa Renata zadzwoniła do spółdzielni i zażądała anulowania stałej umowy na jabłka.
Pani Małgorzata Hałas, prezeska spółdzielni, oddzwoniła do mnie 20 minut później. Ksiądz Grzegorz przyszedł do mnie w niedzielę po południu. W poniedziałek rano pojechałam do spółdzielni zawieźć tygodniowy raport produkcji. Małgorzata wciągnęła mnie do biura.
Wróciłam do auta, pojechałam do gospodarstwa i zrobiłam to, co zawsze. Nie miała żadnych praw do tej ziemi. Zadzwoniłam do Tadeusza Bednarza z samochodu i powiedziałam mu, co znalazłam. 200 000 zł.
To było napisane na wieku rzeczy do sadu, ale w środku nie było żadnych rzeczy do sadu. Kancelaria Bednarza była 20 minut stąd, 20 minut do tego, co miało nastąpić. No czytał powoli, wyraźnie, jak ktoś, kto to przećwiczył. “Naszej córce Renacie Ostrowskiej Malickiej zapisujemy całe wyposażenie domu w Sadkowie, wszystkie rzeczy osobiste w nim się znajdujące oraz kwotę 400 000 zł ze wspólnego rachunku oszczędnościowego.
”
To wszystko 400 000. Liczba zawisła w powietrzu, 400 000 zł. Renata odwróciła się do mnie. Nie wiedziałam o drugim dokumencie aż do tej chwili.
Powiedział to do sali, ale patrzył na Renatę. Tadeusz znowu sięgnął do teczki. Ksiądz Grzegorz pochylił się do przodu. “Fundusz stypendialny imienia Ostrowskich o wartości około miliona 600 000 zł.
”
Liczba wpadła do sali jak kamień do wody. 21 milionów złotych. “Ten majątek nie wchodzi do spadku. On już od trzech lat nie należał do nich.
Należy do fundacji. ”
Renata nie mieszkała na gospodarstwie od 20 lat. Wanda i Franciszek sami przyjeżdżali do mnie na obiad w każdą niedzielę przez 20 lat. Same słowa z kartki.
Odwróciła się do księdza Grzegorza, który studiował własne dłonie, jakby należały do kogoś innego. Wszystkie głowy odwróciły się do Grzegorza. “Grzegorzu, Wanda i Franciszek dawali na te parafie 10 000 zł rocznie przez 20 lat. ”
Renata odwróciła się do niego.
“Co tu jest do rozumienia? Masz do tego prawo i nikt ci go nie odbierze. ”
Sięgnął do ostatniej strony dokumentu. Tadeusz zaczął czytać do naszych córek.
“Mówicie mi, że ja dostaję dom i 400 000, a ona dostaje 21 milionów? ”
Pozwoliła się poprowadzić do drzwi. Kiedy się do niego odwróciłam, wyciągnął rękę. “Powiedział i mieli co do pani rację.
”
Wracałam tą samą drogą, 20 minut drogą powiatową, obok spółdzielni, obok kościoła, obok gminnej biblioteki, w której mama przez lata pomagała przy zbiórkach. Podeszłam do domu. Spakowała się i wróciła do Warszawy bez pożegnania. Tadeusz przekazał list intencyjny do prokuratury.
Ksiądz Grzegorz w styczniu został przeniesiony do innej parafii.
