Pot ściekał mi z czoła prosto do oczu, ale nawet nie mrugnąłem. Julian podszedł do łóżka, stanął nade mną, ale mnie nie dotknął. Mój wzrok był szklisty, włosy przykleiły się do twarzy. Powiedział tylko: „Odwiozę ją najpierw do domu.
Poproszę mamę, żeby zajrzała do ciebie później”. Maja wpadła do naszego domu, żeby przynieść ręcznie robione ciasteczka, a on obiecał: „Przyjdę jutro do was”. Każde słowo, które wypowiedziała, za dwadzieścia godzin miało stać się żartem. Podeszłam do ściany, wyjęłam z torebki gruby czerwony marker i narysowałam potężny znak X prosto na twarzy Juliana na rodzinnym zdjęciu.
On tymczasem odłożył torby i podszedł do dyżurki pielęgniarek. Po odwiezieniu Mai do domu nie wracał. Prawdopodobnie po prostu pojechała do domu, powtarzałem sobie, ale coś we mnie już wiedziało. Wpadł do jadalni, a tam wszystko wymiecione do czysta.
W końcu zbiegł do piwnicy. To nie było zwykłe wtargnięcie do domu – to była egzekucja. Wybiegł z piwnicy, wpadł do salonu na parterze. Na podłodze leżało zdjęcie z dwiema liniami – od lewego górnego do prawego dolnego rogu, od prawego górnego do lewego dolnego.
Wyleciał z willi, wsiadł do samochodu. Dwadzieścia minut później stary Żoliborz. Musiała wrócić do rodziny, myślał. „Kupiłeś jej Porsche Cayenne za 600 000” – usłyszał w głowie jej głos.
„Idź do domu”. Kobieta, która właśnie przeszła poród, której ciało wciąż krwawiło, zdołała wypisać się ze szpitala, opróżnić willę i odciąć wszystkie kontakty w czasie krótszym niż dwadzieścia godzin. Obrócił się i ruszył biegiem z powrotem do samochodu. Tym razem nie zadzwonił do Klary.
Zadzwonił do swojego asystenta. „Saldo na wspólnym koncie to 130 000 zł” – usłyszał. 130 000. Zostało tylko 130 000 zł.
Musiał teraz jechać do biura. Przeciągając kartę prosto do windy, pchnął drzwi do swojego gabinetu. „Właśnie miałem do pana dzwonić” – powiedział asystent. „Złożyła również doniesienie do prokuratury i zawiadomienie do Komisji Nadzoru Finansowego”.
To było intensywne, niemożliwe do zaakceptowania poczucie absurdu. „Więc czego do cholery chcesz? ” – warknął. „600 000 również z rezerw firmowych”.
Podszedł do okna, przez szyby od podłogi do sufitu zobaczył ludzi z funduszu Szczyt Inwestycje, którzy dotarli do Zawadzkiego. Imię, które należało tylko do nich dwóch. „Proszę przyjąć do wiadomości” – wyszeptał. Ale pierwszy krok został wykonany tego samego wieczoru o 20:00.
Chciał zadzwonić do Mai. Co należało do niego, należało do niej. „Przyznaj się do błędów” – powtarzał sobie. Ślepy zaułek, ściany we wszystkich kierunkach, wsiadł do samochodu, nie wrócił do Konstancina.
„Myślałam, że dziś pracujesz do późna” – powiedziała Klara, gdy w końcu odebrała. „Służby już weszły do firmy”. „Niedługo zacznie chodzić do przedszkola” – dodała cicho. Prawdopodobnie poszła do sypialni.
Julian wstał, podchodząc do drzwi sypialni. Była obrócona plecami do drzwi. Żadna z tych rozmów nie pasowała do profilu. Głos Jaska wrócił do dawnego beztroskiego luzu.
Wiktor nagle pozwolił jej odejść do niego. Złapał płaszcz i kluczyki do samochodu. Musiał pojechać do Mai. Maluch podbiegł do niego i przytulił się do nogi.
Odłożył telefon ekranem do dołu. Czekał na korytarzu oddziału dziecięcego przez 20 minut, zadzwonił do niej trzy razy. „Zabrałam go do prywatnej przychodni” – powiedziała w końcu. „Do jakiej przychodni?
” – zapytał. „Do prywatnej przychodni na Powiślu. Będę tam za 20 minut”. Ośrodek certyfikowany do badań kryminalistycznych w Warszawie.
Nie pamiętał, jak wsiadł do samochodu. Nigdy nie pojechał do przychodni. Kierował się bezpośrednio do apartamentu. Klucz do zamka.
Potwierdzono dostarczenie do niego pozwu. Wniosek do sądu i wyznaczenie rozprawy. Podeszła do okna, odsłaniając zasłony. „Leon należy do rodziny Zawadzkich” – powiedziała.
„To jest do niej niepodobne”. Nakazano wypłatę 500 000 zł jako zabezpieczenie alimentacyjne dla dziecka z majątku odzyskanego po wypraniu brudnych pieniędzy. Klara wysłała szybkie „otrzymałam” do przyjaciółki prawniczki. Z bezzębną buzią mała przytuliła się do swojej ukochanej mamy.
Przyznałem się do każdego błędu. Z uściskiem ramienia ruszyła do matczynego bezpiecznego serca. Klara przytuliła ją do samej szyi.
