Tego ranka wiedziałam, że muszę jechać do Poltechu sama. Nie budziłam męża, bo poprzedniego wieczoru pracował do późna, a ja miałam sprawę do załatwienia. Odprawiłam kierowcę i weszłam do holu, przyzwyczajona do tego miejsca. Przy recepcji zatrzymał mnie wzrok pracownicy, która mierzyła mnie od stóp do głów, zanim zdążyłam cokolwiek powiedzieć.
Wtedy do środka weszła Ewa, siostra mojego męża. Spojrzała na mnie chłodno, a ja odpowiedziałam spokojnie, że przyszłam tu po prostu do pracy. Wyjęłam telefon, żeby zadzwonić do asystentki dyrektora Zielińskiego, ale zanim zdążyłam wybrać numer, Ewa podeszła bliżej. W jej oczach nie było ani cienia sympatii.
Recepcjonistka odwróciła się do nas tyłem i zaczęła mówić szeptem. Nie miałam do niej żalu – wiedziałam, że to nie jej wina. Włożyłam papiery do torebki, gdy do holu weszła Anna Nowak, dyrektor personalna Poltechu. Adam, mąż Ewy, natychmiast podszedł do niej, a Ewa gwałtownie odwróciła się w jego stronę.
Adam wyciągnął telefon i zadzwonił do wiceprezesa, potem do sekretarza rady nadzorczej. Ewa podbiegła do niego, ale on szorstko odepchnął jej rękę i ruszył w moją stronę. Atmosfera w holu stawała się nie do zniesienia. „Kim ty do diabła jesteś?
Do kogo dzwoniłaś? ” – usłyszałam jego głos. Anna Nowak zamieniła kilka słów z Adamem, po czym odwróciła się do mnie. „Decyzja została podjęta i zatwierdzona przez powołane do tego organy spółki” – powiedziała.
Wtedy podszedł do mnie dyrektor Zieliński, a ja odpowiedziałam spokojnie, po czym zwróciłam się do dyrektora audytu wewnętrznego. Adam zrobił krok do przodu, ale Ewa podeszła do mnie z drżącym głosem. Odwróciłam się do niego, weszłam do windy i drzwi się zamknęły. W telefonie miałam ponad dwadzieścia nieodebranych połączeń.
Wiedziałam, że to początek czegoś znacznie większego. Weszłam do swojego gabinetu, a za mną pojawił się szef audytu z nową teczką dokumentów. „Nie odzywaj się do mnie tym tonem” – powiedziałam, gdy próbował mi przerwać. „Nie powinniśmy doprowadzać spraw do ostateczności” – usłyszałam.
„Kto kogo doprowadza do ostateczności? ” – odpowiedziałam, patrząc na Ewę, która właśnie weszła. Jan, który do tej pory milczał, w końcu się odezwał. Mówił o kontraktach, z których jeden należał do jego kolegi ze studiów.
Zwrócił się do matki, a przed wyjściem Ewa odwróciła się do mnie z jadowitym spojrzeniem. Mąż znów prosił, żebym nie brała tego do siebie, ale ja już wiedziałam, że to nie takie proste. Później w sali konferencyjnej Ewa wbiegła gwałtownie i krzyknęła do mnie. Odwróciła się do brata: „Od dnia waszego ślubu zmieniłeś się nie do poznania”.
A on powiedział cicho: „Chodźmy do domu”. Ja odpowiedziałam: „Nikt nie zmuszał Adama do podpisywania tych kontraktów”. Tydzień później Ewa przyszła do mojego biura bez zapowiedzi. „Jeśli Adam pójdzie do więzienia, co stanie się z moją rodziną?
” – zapytała. Tego samego popołudnia Jan przyjechał po mnie i zawiózł mnie do małej, klimatycznej restauracji, do której chodziliśmy na początku naszej znajomości. Wieczorem w domu, gdy zaprzeczyłam jego pytaniu, poszedł do kuchni. Wróciłam do Poltechu tydzień później.
Recepcjonistka uśmiechnęła się do mnie ciepło, a ja odpowiedziałam na powitanie. Wiedziałam, że zmianie musi ulec nie tylko jeden człowiek, ale cały system funkcjonowania tej firmy. Gdy weszłam do sali, wszyscy wstali z miejsc. „Pomyliłam się co do ciebie” – usłyszałam.
Pewnego popołudnia przyszłam do biurowca sama i powiedziałam tylko: „Bardzo dziękuję i do zobaczenia wkrótce”.
