Dźwięczny policzek odbił się echem w ogromnym, luksusowym salonie. Moja twarz płonęła, a szum w uszach mieszał się z krzykami awantury. Zofia, w śnieżnobiałej sukni, osunęła się na dywan, łapiąc się za nadgarstek, z oczami pełnymi łez. Trzymałam się za policzek, patrząc z niedowierzaniem na Dawida.
„Nawet jej nie dotknęłam. Sama się potknęła, a ja instynktownie się odsunęłam” – powiedziałam ochryple. Dawid nawet nie spojrzał. Podbiegł do Zofii i ostrożnie pomógł jej wstać, obejmując jej nadgarstek tymi samymi dłońmi, które nocami masowałam po jego ciężkich dniach w korporacji.
„Potwór. Jak mogłeś mnie popchnąć? ” – jęczała Zofia, wtulając się w jego ramiona. Patrzyłam na nich, czując narastającą zimną furię.
„A ja? Ja jestem twoją żoną” – przypomniałam, ale Dawid odwrócił się do mnie z pogardą. „Ona jest niewinna. Wyjdź stąd.
Nie chcę cię więcej widzieć” – powiedział twardo. Zanim zdążyłam cokolwiek odpowiedzieć, Zofia szepnęła mu coś do ucha. Jego oczy zwęziły się. „Tęskniłam za tobą.
Teraz jesteśmy wolni” – wycedziła Zofia. „Jesteś moją żoną. Jesteś dla mnie wszystkim. Zrobię wszystko, żebyś była szczęśliwa” – zapewnił Dawid, całując jej dłoń.
Zbladłam. Przez dziesięć lat dbałam o niego, budowałam jego imperium. A teraz? Bez wahania oddałby mi wszystko, zniszczyłby mnie dla kaprysu kochanki.
Potrząsnęłam głową. „Nie zrobiłeś tego” – szepnęłam. „Chciałeś mnie zniszczyć? To ja stworzyłam Dawida Orłowskiego.
Ta firma, to wszystko, co masz, to moja praca” – warknęłam. Dawid wstał gwałtownie, podchodząc do mnie. „Jesteś tylko dodatkiem. Bez ciebie moja firma i tak by się rozwijała” – powiedział.
„I to wszystko, co po mnie zostanie? Przez dziesięć lat byłam twoim cieniem, a teraz myślisz, że możesz mnie ot tak wyrzucić? ” – zaśmiałam się gorzko. „To ty nie masz pojęcia, z kim zadarłaś.
Zniszczę cię” – zagroziła Zofia z jadem. Dawid odwrócił się i spojrzał na nią z czułością. „Zrób, co chcesz. Ja cię już nie potrzebuję.
Chcę rozwodu. I będziesz miała tyle, ile ci się należy, czyli nic. ”
„Wyrzucasz mnie jak śmiecia. Wiedz, że kiedyś tego pożałujesz.
I nie będziesz mógł cofnąć czasu” – powiedziałam cicho. Odwróciłam się i wyszłam, słysząc ich śmiech za plecami. Kiedy szłam do naszego domu, zaczęłam myśleć. „Wiedziałam, że mogę na ciebie liczyć.
I wiem, że ty też możesz na mnie. Pamiętaj, bez ciebie nie istnieję. Jesteś moją ostoją i spokojem. Moim całym światem” – powiedział Dawid do Zofii, ściskając ją.
„Nazwijmy ją Katarzyną” – zaproponowała Zofia. „Nie waż się wymawiać tego imienia w moim domu. To imię mojej żony. Nie swojej kochanki.
Dla ciebie mam inne. Nigdy nie będziesz dla mnie Kimś Takim Jak Ona” – odpowiedział Dawid ostro. „Ale przecież ja mam być twoją żoną. Masz obowiązek mnie chronić.
Czym jesteś bez pieniędzy i pozycji? Beze mnie i mojej rodziny nie masz nic. Pamiętaj, że to ja otworzyłam ci drzwi do tego świata” – syknęła Zofia. Dawid zmienił ton.
„Masz rację. Wybacz. Jesteś wszystkim. Bez ciebie nie jestem niczym.
”
Słyszałam to wszystko, stojąc w cieniu przy drzwiach. „Jestem tym, kim chcę być. I jestem pewna, że bez tego przebrzydłego śmiecia moje życie będzie lepsze, niż myślisz” – szepnęłam do siebie. W nocy, gdy Dawid spał w naszym domu, ktoś podpalił willę pod Warszawą.
Spłonęła doszczętnie. Rodzice Dawida zginęli w pożarze. On sam został ciężko poparzony. W szpitalu, gdzie pracowałam, trafił na mój oddział.
Spał, nie wiedząc, że to ja go uratuję. Stałam nad nim, trzymając skalpel. „Gdybyś tylko wiedział, jak bardzo cię nienawidzę. Za to, co mi zrobiłeś.
Za to, że mnie upokorzyłeś przy tej twojej dziwce. Za to, że przez ciebie straciłam wszystko. Ale teraz to ja trzymam w rękach twoje życie. I uwierz mi, nie zamierzam cię uratować” – powiedziałam cicho.
Dawid poruszył się, jęknął. „Katarzyno… to ty. Przepraszam. Byłem ślepcem.
Proszę, wybacz mi. Jesteś moją jedyną miłością. Bez ciebie nie mam nic. Zrobię wszystko, żebyś wróciła” – wymamrotał.
Wyszeptałam: „Ty już dawno nie masz nic. I nigdy nie będziesz miał. Nigdy. ”
Wtedy podjęłam decyzję.
„Operuję cię. Założę ci ręce i nogi, żebyś mógł żyć. Ale to nie będzie życie, na jakie zasługujesz. ”
Po operacji Dawid obudził się.
„Katarzyno, przepraszam. Wróciłem do zmysłów. Zofia wykorzystała moją słabość. Byłem głupi.
Proszę, daj mi szansę. Będę cię kochał do końca życia” – błagał. „Już za późno. Twoja miłość już mnie nie obchodzi.
Twoja zdrada zabiła wszystko, co do ciebie czułam. Teraz czuję tylko pogardę. I nie zapomnę, że dla tej zdziry byłeś gotów zniszczyć moją karierę, moje osiągnięcia, całe moje życie” – odpowiedziałam. Dawid próbował się podnieść, ale jego ciało odmawiało posłuszeństwa.
Łzy popłynęły mu po policzkach. „Proszę, Katarzyno. Nie zostawiaj mnie. Zrobię wszystko.
Oddam ci całą firmę. Wszystko, co mam. ”
„Nie chcę niczego od ciebie. Chcę tylko, żebyś cierpiał.
I będziesz cierpiał, wierz mi. Codziennie. Przez całe życie” – powiedziałam, odwracając się do wyjścia. W drzwiach stanęła Zofia, blada i drżąca.
„Widziałam wszystko. Wiem, co zrobiłaś. Słyszałam twoje słowa. Jesteś potworem” – wykrztusiła.
„Jestem tylko sprawiedliwością, kochanie. I tak jak ty zniszczyłaś moje życie, tak ja zniszczę twoje. Zobaczysz. Mam na to mnóstwo czasu” – uśmiechnęłam się zimno.
„Zniszczę cię. Zniszczę twoją rodzinę. Zrobię wszystko, żebyś cierpiała tak jak ja” – zagroziła Zofia. „Ty już nie możesz nic zrobić.
Jesteś nikim. I zawsze byłaś nikim. Tylko ja byłam głupia, żeby na to nie spojrzeć. Ale teraz to widzę.
I widzę też, że jesteś z nim dokładnie tam, gdzie chciałaś być. Z niczym” – odpowiedziałam, wychodząc. Wróciłam do domu, a w mojej głowie kiełkował plan zemsty, który miał zniszczyć ich oboje. Następnego dnia w szpitalu dowiedziałam się, że Dawid został przeniesiony na inną salę.
Jego stan się pogarszał. „Co się dzieje? ” – zapytałam pielęgniarkę. „Nie wiemy.
Lekarze mówią, że jego rany nie chcą się goić. Jakby organizm odmawiał walki” – odpowiedziała. Podeszłam do drzwi jego sali. Zobaczyłam Dawida leżącego nieruchomo, z rurkami w gardle.
Zofia siedziała obok, trzymając jego rękę. „Obudź się, Dawidzie. Ja tu jestem. Kocham cię.
Nie zostawiaj mnie” – szlochała. Weszłam do środka. Zofia spojrzała na mnie z nienawiścią. „Ty.
To wszystko twoja wina. Gdyby nie ty, on by tu nie leżał. Wynoś się stąd, wiedźmo” – syknęła. „Moja wina?
To ty rzuciłaś się na niego, gdy byłam jego żoną. To ty go uwiodłaś. To ty pragnęłaś jego fortuny. To ty doprowadziłaś do tego, że siedzi teraz w tym łóżku.
Ja tylko pomagam mu zrozumieć, co naprawdę się dzieje” – odpowiedziałam spokojnie. „Wyjdź stąd. Nie chcę cię tu widzieć” – warknęła Zofia. „Zostaję.
Jestem jego lekarzem. I dopóki jestem jego lekarzem, to ja decyduję o jego leczeniu. Nie ty” – powiedziałam, podchodząc do łóżka. Dawid otworzył oczy.
Zobaczył mnie. W jego spojrzeniu pojawił się strach. „Nie… nie chcę jej tu. Ona mnie zabije” – wymamrotał słabo.
Zofia rzuciła się w moją stronę. „Nawet go nie dotkniesz, suko. ”
Odsunęłam się. „Nie muszę go dotykać, żeby go zniszczyć.
Wystarczy, że przestanę go leczyć. ”
Zofia zamarła. „Co ty mówisz? ”
„Jestem jedyną osobą, która może go uratować.
I nie zamierzam tego zrobić. Chyba że spełnisz moje warunki” – uśmiechnęłam się. „Jakie warunki? ” – zapytała drżącym głosem.
„Wyprowadzisz się z Warszawy. Oddasz mi wszystko, co od niego dostałaś. I nigdy więcej nie zbliżysz się do niego ani do jego rodziny. Wtedy się zastanowię” – powiedziałam.
Zofia wybuchnęła śmiechem. „Nie ma mowy. To ja jestem jego żoną. To ja mam prawo do jego fortuny.
Ty jesteś tylko lekarzem. Zrobię wszystko, żeby cię zniszczyć. ”
„To twoja decyzja. Pamiętaj, że to ty ją podjęłaś” – odpowiedziałam, wychodząc.
Dawid krzyknął słabo. „Zosiu, nie zostawiaj mnie. Proszę. Pomóż mi.
”
Zofia spojrzała na niego. „Nie martw się, kochanie. Zajmę się wszystkim. Znajdę innego lekarza.
Taki, który nie ma do ciebie osobistych porachunków. ”
Wyszłam. „Ona nie wie, że nie ma na świecie lekarza, który zna ten przypadek tak dobrze jak ja. I że to ja wymyśliłam sposób na uratowanie go.
Ale nie mam zamiaru go użyć. Nie dla niej. ”
Następnej nocy zostałam wezwana na ostry dyżur. Pacjent z poważnymi oparzeniami dróg oddechowych.
Dawid. Jego stan nagle się pogorszył. Zofia stała obok, blada. „Zrób coś.
Ratuj go. Proszę” – błagała. „Teraz już nie masz prawa mnie prosić. Wcześniej mogłeś mnie uratować.
Teraz jest za późno. Jego organizm się poddaje. Nie ma już czego ratować” – odpowiedziałam obojętnie. Zofia rzuciła się na kolana.
„Zrób coś. Dam ci wszystko. Wszystko, co masz. Tylko go ratuj.
”
„Chcesz mnie przekupić? To zabawne. Bo nikt nie może mi dać tego, czego naprawdę chcę. Tego, żeby moje życie wróciło do tego, co było.
Żeby on nie zdradził, nie upokorzył. To już się nie stanie. I nigdy się nie stanie. ”
Zofia wybuchnęła płaczem.
Dawid zrobił ostatni wdech i jego serce zatrzymało się na zawsze. Zofia zaczęła krzyczeć. „Ty to zrobiłaś. Ty go zabiłaś.
Morderczyni. ”
„Umarł na skutek obrażeń odniesionych w pożarze. Ja tylko stwierdziłam zgon. To nie ja podpaliłam dom.
To nie ja zabiłam jego rodziców. Ale wiesz co? To ja mogłam go uratować. Mogłam sprawić, żeby żył.
Ale nie chciałam. Bo na to nie zasłużył” – powiedziałam cicho. Zofia patrzyła na mnie z niedowierzaniem. „Jesteś potworem.
”
„Nie, jestem tylko kobietą, która w końcu wzięła sprawy w swoje ręce. I która już nigdy, przenigdy nie pozwoli, żeby ktokolwiek ją skrzywdził. Pamiętaj o tym, Zofio. Bo to dopiero początek” – odpowiedziałam, odwracając się do wyjścia.
W korytarzu stał policjant. „Proszę pani, muszę zadać kilka pytań. ”
„Oczywiście. Służę pomocą” – odpowiedziałam.
„Czy pani wiedziała, że w pożarze zginęli rodzice pana Orłowskiego? ”
„Wiedziałam. To tragiczne wydarzenie. Byli wspaniałymi ludźmi.
Zasłużyli na lepszy los. ”
„Czy ma pani jakiekolwiek podejrzenia co do przyczyny pożaru? ”
„Nie. To był wypadek.
Zwarcie instalacji elektrycznej. Stary dom, stare przewody. ”
„Dziękuję. To wszystko na teraz.
”
Wyszłam ze szpitala. Spojrzałam na nocne niebo. „To dopiero początek. Zofia myśli, że wygrała.
Ale się myli. Jeszcze nie skończyłam. ”
Tydzień później dowiedziałam się, że Zofia odziedziczyła cały majątek Dawida. „Zosia Szymańska.
Nowa prezes Orłowski Holdings. Interesująca” – pomyślałam. Kilka tygodni później usłyszałam o aferze w tej firmie. Zofia została oskarżona o oszustwa finansowe.
„Tak szybko? A ja myślałam, że będzie trudniej” – uśmiechnęłam się. Wpadłam na nią w sądzie. „Widzę, że dobrze sobie radzisz” – powiedziałam.
„To wszystko twoja wina. Gdyby nie ty, nigdy bym tu nie trafiła” – syknęła. „Moja wina? To ty sama podjęłaś decyzję, żeby być z Dawidem.
To ty sama chciałaś jego pieniędzy. To ty sama zdecydowałaś się go zdradzić. Ja tylko pomogłam ci zobaczyć, kim naprawdę jesteś” – odpowiedziałam. „Zniszczę cię.
Przysięgam. Zrobię wszystko, żebyś cierpiała” – warknęła. „Powodzenia. Ale pamiętaj, że masz już na swoim koncie wyrok.
I nikt ci nie pomoże” – powiedziałam, odwracając się. Zofia została skazana na pięć lat więzienia. Wyszła po trzech. „Widzę, że wróciłaś” – powiedziałam, gdy spotkałam ją na ulicy.
„Zniszczę cię. Nawet jeśli to będzie ostatnia rzecz, jaką zrobię w życiu” – syknęła. „Nie sądzę. Bo ja już cię zniszczyłam.
I nie masz już nic. Zostałaś sama, bez pieniędzy, bez rodziny. Jesteś nikim” – odpowiedziałam. Zofia zaatakowała mnie.
Policja interweniowała. „Proszę pani, musi pani natychmiast opuścić miasto. To nakaz sądowy” – powiedział policjant. „Dobrze.
Wyjadę. Ale pamiętaj, to jeszcze nie koniec” – odpowiedziała. „Nie, to jest koniec. Twojej historii.
Moja dopiero się zaczyna” – powiedziałam. Wróciłam do Warszawy. Do mojego domu. Do mojej kliniki.
„To ja jestem teraz u władzy. I nie zamierzam oddać jej w niczyje ręce. ”
Mijały lata. Moja klinika rozkwitała.
Zostałam prezesem. Dawid i Zofia stali się tylko wspomnieniem. Ale ja pamiętałam o wszystkim. „Nigdy nie zapomnę, co mi zrobiliście.
Ale teraz to ja jestem górą. I nie zamierzam spaść. ”
Dziś jestem na szczycie. Moja firma medyczna jest potęgą.
Dawid i Zofia są przeszłością. „To jest moje życie. I nikt nie odbierze mi tego, co zbudowałam.
“
