Sobota, pierwsze popołudnie września. Regina właśnie skończyła myć podłogę, kiedy zadzwonił telefon. Sąsiad z dołu, Tomasz, brzmiał dziwnie, jakby nie wiedział, jak zacząć rozmowę. – Regina, przepraszam, że dzwonię, ale muszę ci coś powiedzieć.
Widziałem dzisiaj Bogdana. On nie pojechał do Krakowa. Byłem z Kasią w galerii. Widziałem go na parkingu z jakąś młodą blondynką.
Całowali się. Słowa spadały jak kamienie. Regina stała nieruchomo, patrząc na krople wody spływające po kranie. Podziękowała automatycznie i rozłączyła się.
Bogdan miał być u brata w Krakowie, pomagać przy remoncie łazienki. Sprawdziła aplikację GPS, którą zainstalował w ich samochodach rok temu, „dla bezpieczeństwa”. Niebieska kropka pulsowała na ekranie. Hotel Tarnowia, ulica Krakowska, centrum miasta.
Kilometr od domu. Zadzwoniła do szwagra, Marcina. Nie wiedział o żadnym remoncie. Bogdan do niego nie dzwonił.
Regina położyła telefon, wzięła torebkę i kluczyki. W hotelu uśmiechnęła się uprzejmie do recepcjonistki. – Mój mąż zapomniał podać mi numer pokoju. Nazywa się Bogdan Adamczyk.
– Pokój 314, trzecie piętro. Windą wjechała na górę, przeszła korytarzem pachnącym sztuczną lawendą. Zapukała dwa razy. Drzwi otworzył Bogdan w szarym t-shircie i domowych kapciach w niebieską kratę.
Za nim stała młoda kobieta w białym hotelowym szlafroku. – Miałeś być w Krakowie – powiedziała spokojnie, wyraźnie artykułując każde słowo. – Kłamca. Odwróciła się i wyszła.
Za sobą słyszała jego wołanie, ale nie obejrzała się. W samochodzie dopiero zaczęła drżeć. Ręce trzęsły się tak mocno, że nie mogła włożyć kluczyka do stacyjki. W domu czekała na niego.
Bogdan wpadł zdyszany kilka minut po niej. Zaprzeczał, tłumaczył się, ale każde jego słowo rozbijało się o jej zimny spokój. – Dzwoniłam do Marcina. Nie wie nic o żadnym remoncie.
Sprawdziłam GPS. – Regina, kto to jest? – zapytała wprost. Milczał długo, patrząc w podłogę.
– Sylwia. Pracuje w serwisie. – Jak długo? – Trzy miesiące.
Kazała mu spać w salonie. Następnego dnia miał się wyprowadzić. Rano przyjechały dzieci od babci. Klaudia, czternastoletnia, od razu wyczuła, że coś jest nie tak.
Adrian, jedenastoletni, przytulił się do niej bez słowa. – Tata będzie musiał się wyprowadzić na jakiś czas – powiedziała Regina. – Mamy problemy do rozwiązania. Klaudia krzyknęła, że to nie fair, że to też jego dom.
Adrian zaczął płakać. Bogdan wziął torbę i wyszedł. Klaudia trzasnęła drzwiami swojego pokoju. – Mamo, czy tata wróci?
– zapytał Adrian przez łzy. – Nie wiem, skarbie. Nie wiem. W poniedziałek wróciła do szkoły.
Pracowała w liceum od osiemnastu lat. W pokoju nauczycielskim usiadła obok Ewy, przyjaciółki, i powiedziała cicho, że Bogdan ją zdradza. Ewa zamarła z kubkiem w połowie drogi do ust. – Idź do adwokata – powiedziała zdecydowanie.
– Nie czekaj. Nie daj mu czasu na przygotowania. Regina umówiła się na konsultację. Adwokat, Marek Zając, spokojnie wysłuchał historii: kłamstwo o wyjeździe, hotel, kochanka z pracy, trzy miesiące romansu.
– Dowody? – zapytał. – GPS, świadek, przyznanie się męża. – W takim razie możemy złożyć pozew rozwodowy z winy męża.
Będzie pani musiała zapłacić połowę pozostałego kredytu, ale mieszkanie zostanie przy pani i dzieciach. Regina podpisała pełnomocnictwo, choć litery drżały lekko pod jej dłonią. Dwa tygodnie później Bogdan zadzwonił. Chciał się spotkać, porozmawiać.
Zgodziła się, bo wiedziała, że prędzej czy później muszą. Usiadł naprzeciwko niej w kawiarni, wyglądał źle, nieogolony, z sinymi cieniami pod oczami. – Wiem, że zrobiłem coś okropnego. Możemy spróbować to naprawić.
Zerwę z Sylwią. Pójdę na terapię. Cokolwiek. – Kłamałeś mi w oczy – odpowiedziała spokojnie.
– To nie była pomyłka. To był wybór. Seria wyborów przez trzy miesiące. – To był błąd – wyszeptał.
– Ile lat ma Sylwia? – Trzydzieści. Regina patrzyła na niego. Miała czterdzieści jeden lat.
Dopiła kawę, odstawiła filiżankę. – Dostałam od adwokata projekt pozwu rozwodowego. Za tydzień go złożę. – Regina, błagam…
– Ona jest w ciąży – przerwała mu. Zamrugał, zbladł. Skąd wiedziała? Nie wiedziała.
Zgadywała. Ale widziała jego twarz. Ciąża była prawdą. Dwa miesiące, lipiec, kiedy Adrian złamał rękę i Regina spędzała noce w szpitalu przy synu.
– To był wypadek – powiedział. – Nie planowałem. – Dlatego powiedziałeś jej o mnie? – zapytała cicho.
– Chciałeś, żeby myślała, że masz ważny powód, żeby ją zdradzać? Wyszła z kawiarni, nie odwracając się. Miesiąc później pojechała do serwisu, gdzie pracował Bogdan. Oficjalnie po dokumenty samochodu.
Naprawdę chciała zobaczyć Sylwię. Młoda kobieta wyszła z myjni. Szczupła, płaski brzuch, żadnych oznak ciąży. – To ona?
– zapytała Regina. Bogdan pobladł. Sylwia parsknęła śmiechem. – Mówiłam ci, żebyś nie kłamał.
Ciąża to była kolejna ściema. Kolejne kłamstwo, żeby trzymać Reginę w poczuciu winy. Wsiadła do samochodu i odjechała, czując tylko pogardę. W grudniu odbyła się pierwsza rozprawa.
Bogdan nie zgodził się na rozwód. – Chciałbym czasu na naprawienie małżeństwa. Popełniłem błąd, ale wierzę, że możemy to naprawić. – Nie chcę naprawiać małżeństwa – powiedziała Regina głośno i wyraźnie.
– Mąż zdradzał mnie przez trzy miesiące. Kłamał mi w oczy. Nie ma powrotu. Sędzia zarządziła mediację.
W styczniu Bogdan błagał ją przy mediatorze, żeby spróbowała jeszcze raz, „dla dzieci”. Regina pozostała niewzruszona. – Chcę tylko sprawiedliwego podziału majątku i spokoju dla dzieci. W lutym Sylwia zwolniła się z serwisu i wyjechała do Warszawy.
W marcu Bogdan stanął w progu ich mieszkania. – Sylwia mnie rzuciła. Powiedziała, że to był błąd. Chcę wrócić do ciebie i dzieci.
– Gdyby Sylwia nie wyjechała, nadal byłbyś z nią. Wracasz do mnie, bo nie masz innego wyjścia. – Regina, błagam… – Nie wpuszczę cię z powrotem.
Zamknęła drzwi i przekręciła klucz. W kwietniu, siedem miesięcy po odkryciu zdrady, sąd orzekł rozwód z winy Bogdana. Mieszkanie zostało przy Reginie i dzieciach. Bogdan dostał alimenty i połowę kredytu.
Regina wyszła z sądu w drobnym deszczu, czując dziwną pustkę. Nie radość, nie ulgę. Pustkę. Ale też wolność.
Lato minęło spokojnie. W lipcu pojechała z dziećmi do Zakopanego. Mały pensjonat, góry, świeże powietrze. Adrian jadł z apetytem, Klaudia dziubała w talerzu.
Pewnego wieczoru Klaudia powiedziała cicho:
– Przepraszam, że byłam wściekła. – Nie musisz przepraszać – szepnęła Regina. Siedzieli we troje w małej jadalni, daleko od Tarnowa, daleko od przeszłości. We wrześniu wróciła do szkoły.
Zauważyła, że Paweł Nowak, nauczyciel fizyki, częściej na nią patrzy. Był rozwiedziony od trzech lat, spokojny, inteligentny. Zaprosił ją na kawę. Zgodziła się.
Rozmawiali godzinę o pracy, o dzieciach, o życiu. Nie o uczuciach. Nie było potrzeby. W październiku zaczęli spotykać się częściej.
Kawa, spacery, kino. – Mamo, kto to jest ten pan? – zapytał Adrian. – Paweł pracuje ze mną w szkole.
To mój przyjaciel. – Czy ty się z nim spotykasz? – zapytała Klaudia. – Spotykam się.
Ale to nic poważnego. Klaudia skinęła głową. Nie protestowała. W grudniu Regina zobaczyła Bogdana na parkingu przed szkołą.
Czekał przy jej samochodzie. – Regina, błagam. Daj mi szansę. Mogę się zmienić.
– Nie. Życzę ci dobrze. Naprawdę. Ale nie razem.
Wtedy podjechał Paweł. Wysiadł, podszedł, położył dłoń na jej ramieniu. – Wszystko w porządku? – Tak.
Właśnie się żegnamy. Bogdan zrozumiał. Odwrócił się i odszedł. Wiosną przyszedł czas na poważniejsze decyzje.
Paweł zaprosił ją do siebie na kolację. Ugotował spaghetti carbonara, otworzył wino. – Nie jestem dobrym kucharzem – przyznał ze śmiechem. – Ale staram się.
– Jest pyszne. Rozmawiali do późna. O przyszłości, o planach. – Nie śpieszę się – powiedział Paweł.
– Mamy czas. – Ja też nie. Ale cieszę się, że cię poznałam. Pocałowali się delikatnie, bez pośpiechu.
We wrześniu, dwa lata po odkryciu zdrady, wzięli ślub. Skromna ceremonia w ratuszu, bez białej sukni, bez wielkiego przyjęcia. Klaudia i Adrian byli świadkami. Ewa wzniosła toast.
Za nowy początek. Miesiąc później Regina siedziała w salonie. Ciepły październikowy wieczór. Paweł spał na kanapie.
Przeglądała stare zdjęcia w telefonie. Bogdan, ona, dzieci. Uśmiechnięci, szczęśliwi. Albo przynajmniej tak wtedy myślała.
Ktoś mógłby powiedzieć, że wszystko się załamało, że to był koniec. Ale Regina wiedziała inaczej. To był początek. Usunęła stare zdjęcia, zamknęła galerię, położyła telefon na stoliku.
Paweł obudził się, przeciągnął. – Hej. Która godzina? – Późna.
Chodź, idziemy spać. Wstała, zgasiła światło. Patrzyła przez okno na nocne niebo nad Tarnowem. Gwiazdy były jasne, księżyc w pełni.
Nie żałowała, że odkryła prawdę. Żałowała tylko, że tyle lat zmarnowała na kogoś, kto nie umiał jej kochać. Ale teraz było inaczej. Teraz miała kogoś, kto umiał.
I to wystarczało.
