Przy sylwestrowym stole teściowa spojrzała na świeżo upieczonego karpia, którego właśnie postawiłam przed nią, i odsunęła talerz z obrzydzeniem. – Śmierdzi rybą – skrzywiła się. – Ile razy ci mówiłam, żebyś dodała pietruszki i skropiła sokiem z cytryny? Nigdy nie słuchasz.
– Mamo, dodałam wszystko – odpowiedziałam spokojnie. – Gdybyś dodała, to by tak nie śmierdziało – podniosła głos. – Wszystko robisz niechlujnie i bez serca. Karolina, moja szwagierka, leżała na kanapie, malując paznokcie na jaskrawoczerwony kolor, i nawet nie podniosła wzroku znać telefonu.
– To nie to, co w naszej rodzinie – wtrąciła się. – Ty mnie wszystkiego nauczyłaś od dziecka. Teraz gotuję lepiej od niej. Nic nie powiedziałam i poszłam do kuchni po resztę potraw.
Za plecami usłyszałam westchnienie teściowej:
– O czym Robert myślał, żeniąc się z nią? Tamta dziewczyna, z którą się wcześniej spotykał, była taka urocza, delikatna, świetna gospodyni. – Mamo, przestań – odezwał się w końcu Robert, ale jego ton był cichy, jakby mówił to tylko dla zachowania pozorów. Wróciłam do stołu z pieczoną polędwicą wieprzową.
Teściowa już ukroiła sobie kawałek. Po jednym kęsie wypluła mięso na talerz. – Co to ma być? Słone i twarde.
Próbujesz nas otruć? – Zrobiłam wszystko zgodnie z przepisem. Karolina prychnęła. – Paulina, musisz gotować z duszą, a nie tylko podążać za instrukcjami.
Do tego potrzeba odpowiedniego wychowania, nawyków wpajanych od dzieciństwa. Słowo „wychowanie” zabolało jak ukłucie igłą. Podniosłam głowę i spojrzałam na 26-letnią Karolinę, która po studiach nigdy nie znalazła pracy i żyła na koszt rodziców. – Karolina ma rację – wtrąciła się teściowa, uderzając widelcem o stół.
– Trzy lata małżeństwa i ani jednego dziecka, a w domu nie potrafisz nic zrobić. Powiedz mi, do czego ty w ogóle służysz w tym domu? Powietrze w salonie zdawało się zamarznąć. Spojrzałam na Roberta.
Siedział naprzeciwko z opuszczoną głową i dłubał widelcem w ziemniakach. – Robercie, powiedz coś – naciskała matka. – Spójrz na swoją żonę. Ona w ogóle nie nadaje się do życia w rodzinie.
– Mamo, jest Sylwester – mruknął w końcu. – Nie rozmawiajmy o tym. – Próbuję ci pomóc – głos Krystyny stał się jeszcze głośniejszy. – Spójrz na żonę pana Wiśniewskiego.
W zeszłym roku urodziła mu zdrowego chłopca. A ty masz już 35 lat i wciąż nie masz dzieci. Jak mam spojrzeć w oczy rodzinie? Odłożyłam widelec i wstałam.
– Co ty robisz? – teściowa wbiła we mnie wzrok. – Jemy. Siadaj.
– Zjadłam już – powiedziałam. – Zjadłaś? Wzięłaś ledwie dwa kęsy – Krystyna uderzyła dłonią w stół. – Paulina, co to za zachowanie?
Za kogo ty się uważasz? Nie odpowiedziałam i ruszyłam w stronę sypialni. – Hej, zatrzymaj się – zawołała za mną. – Mówię ci, że w tym domu nie ma miejsca dla kogoś tak źle wychowanego jak ty.
Wynoś się stąd natychmiast. Wracaj do matki. Moje kroki zatrzymały się na kilka sekund. W salonie zapadła cisza, a potem wybuchnął radosny śmiech Karoliny.
– Mamo, co ty opowiadasz? Jeśli naprawdę sobie pójdzie, kto będzie nam gotował? – Ja nie jem tych śmieci – Krystyna wstała i wskazała na moje plecy. – Paulina, słyszysz mnie?
Mówię, żebyś się wynosiła. Odwróciłam się i spojrzałam na nich troje. Twarz teściowej była wściekła. Karolina uśmiechała się od ucha do ucha.
Robert wciąż siedział z opuszczoną głową jak ktoś obcy. – W porządku – powiedziałam. – Wychodzę. Teściowa zamarła, wyraźnie nie spodziewając się tak szybkiej zgody.
Pewnie myślała, że będę płakać i błagać. Wróciłam do sypialni, otworzyłam szafę i wyjęłam walizkę, którą miałam już przygotowaną. W środku był mój dowód osobisty, karty bankowe i trochę ubrań. Robert w końcu wszedł i zawahał się w drzwiach.
– Paulina, znasz temperament mojej matki. Nie bierz tego do siebie. – Nie biorę – zasunęłam zamek. – Po prostu jej posłucham.
Jadę do rodziców, żeby świętować nowy rok. – Wychodzisz w sylwestra? – zmarszczył brwi. – Co powiedzą ludzie?
Nie możesz po prostu zacisnąć zębów. Załatwimy to po świętach. Spojrzałam na mężczyznę, z którym żyłam od trzech lat. W jego oczach nie było współczucia ani poczucia winy, tylko troska o to, co pomyślą inni.
– Robercie, twoja matka kazała mi się wynosić. Stałeś tam i nie powiedziałeś ani słowa. Teraz, kiedy wychodzę, każesz mi to znosić. Czego ode mnie oczekujesz?
Otworzył usta, ale nic nie powiedział. Przeszłam obok niego i wyszłam z sypialni. Teściowa i Karolina wciąż siedziały przy stole. Widząc mnie z walizką, Krystyna prychnęła.
– Więc naprawdę wychodzisz? Bardzo dobrze. I nie wracaj. Nie odpowiedziałam.
W przedpokoju, zakładając płaszcz, wyciągnęłam telefon i szybko zrobiłam coś na ekranie. – Co ty tam robisz? – zapytała podejrzliwie Karolina. – Nic.
Schowałam telefon i otworzyłam drzwi. – Szczęśliwego nowego roku. Drzwi zatrzasnęły się za mną, odcinając ciepło i gwar mieszkania. Na klatce schodowej było zimno.
Pociągnęłam walizkę w stronę windy. Za mną usłyszałam głos Karoliny: „Mamo, ona naprawdę poszła”. Drzwi windy otworzyły się. Weszłam.
Lustro odbijało moją twarz, spokojną jak tafla wody. Trzy lata. Wreszcie byłam wolna. Kiedy drzwi windy się zamknęły, w salonie na chwilę zapadła cisza.
Potem Karolina wybuchnęła śmiechem. – Mamo, widziałaś jej minę? Jakby była tak strasznie urażona. Krystyna prychnęła zimno i usiadła z powrotem do stołu.
– Niech idzie. Mam jej już po dziurki w nosie po tych trzech latach. Na sam widok jej zimnej twarzy robi mi się niedobrze. – Dokładnie – wtrąciła się Karolina, chwytając swój talerz.
– Wydaje się cicha, ale tak naprawdę jest dumna. Nigdy pierwsza nie zaczyna z nami rozmowy. Robert stał w drzwiach sypialni, patrząc na pustą szafę. Poczuł niewytłumaczalny ścisk w żołądku.
Przypomniał sobie pytanie Pauliny: „Czego ode mnie oczekujesz? ” – naprawdę nie wiedział, co odpowiedzieć. – Robercie, co tam stoisz? Chodź zjeść – głos jego matki dobiegł z salonu.
– Nie myśl o niej. Poszła sobie i to nawet lepiej. Robert wrócił do stołu, ale nie miał apetytu. – Mamo, myślisz, że ona naprawdę nie wróci?
– zapytała Karolina, przeżuwając. – Jeśli nie wróci, to mieszkanie będzie nasze, prawda? – Dokąd niby miała pójść? – Krystyna się uśmiechnęła.
– Gdzie może pójść? Zupełnie sama. Posiedzi u rodziców kilka dni, nie wytrzyma i sama wróci. A wtedy dam jej porządną nauczkę, żeby wiedziała, kto rządzi w tym domu.
– To prawda – pokiwała głową Karolina. – Jej rodzicom nie powodzi się najlepiej. Zwykli emeryci. Stare małe mieszkanko, długo tam nie wytrzyma.
– Właśnie tak – Krystyna z każdym słowem nabierała wigoru. – Mówię ci, że kobiety trzeba trzymać krótko. Twój brat jest zbyt miękki. Robert słuchał rozmowy matki i siostry.
Czuł narastający, mglisty niepokój. Przypomniał sobie spokojne spojrzenie Pauliny przed wyjściem i to, jak patrzyła na telefon w przedpokoju. – Co ona tam robiła, Robercie? – Krystyna spojrzała na syna.
– Wciąż ci jej żal? – Nie – pokręcił głową. – Po prostu myślę, że nie powinno się tak kłócić w sylwestra. – A co w tym złego?
– Krystyna odłożyła widelec. – Mówię ci, żebyś wykorzystał tę okazję i poważnie się zastanowił. Minęły trzy lata, a ona nawet nie dała ci dziecka. Jak długo jeszcze zamierzasz z nią żyć?
– No właśnie, braciszku – wtrąciła się Karolina. – Masz już 35 lat. Brat mojej koleżanki jest o dwa lata młodszy od ciebie, a jego syn już chodzi do przedszkola. – Dobra, wystarczy – powiedział Robert z irytacją.
– Jedzmy po prostu. Krystyna zmieniła temat. – Jutro zadzwonię do cioci Haliny. Zna taką dziewczynę, 28 lat, pracuje w banku i jest ładna.
Po świętach zorganizuję wam spotkanie. Robert nie odpowiedział. Jadł w milczeniu. Po kolacji Karolina ułożyła się na kanapie z telefonem, a Krystyna sprzątała w kuchni.
Robert siedział w salonie, oglądając program sylwestrowy, ale jego myśli były daleko. Odblokował telefon i przewinął wiadomości z Pauliną. Ostatnia była sprzed trzech dni. Zapytała, co chce na kolację.
Odpowiedział jednym słowem: „Obojętnie”. Teraz uświadomił sobie, że ich komunikacja zawsze była tak krótka i chłodna. – Bracie, na co patrzysz? – Karolina podeszła i zerknęła na jego telefon.
– Zamierzasz wysłać wiadomość Paulinie? Nie radzę. Niech posiedzi u rodziców i przemyśli swoje zachowanie. Robert zablokował ekran i nic nie powiedział.
Noc stawała się coraz głębsza. Za oknem fajerwerki wybuchały coraz częściej, ale w tym domu nie było śladu świątecznej atmosfery. Krystyna wyszła z kuchni, wycierając ręce. – Idę spać.
Wy też powinniście odpocząć. Jutro musimy pojechać do cioci Haliny. Karolina przeciągnęła się i wstała. – Ja też idę spać, bracie.
Odpocznij. Nie myśl za dużo. Zostawili Roberta samego w salonie. Spojrzał na puste miejsce na kanapie.
To było ulubione miejsce Pauliny. Zawsze siedziała w tamtym kącie, przytulając poduszkę, czytając lub przeglądając telefon, w milczeniu, nikomu nie przeszkadzając. Robert nagle uświadomił sobie, że nigdy tak naprawdę nie poznał kobiety, z którą żył przez trzy lata. Co kochała, czego nienawidziła, o czym marzyła, jakie urazy w sobie nosiła – nic o tym nie wiedział.
Wiedział tylko, że wstawała o 6:00 rano, żeby zrobić śniadanie. Po pracy szła do supermarketu, potem przygotowywała obiad. Sprzątała i prała. Była jak niewidzialna obecność w tym domu, bez słowa wykonująca całą pracę i nie prosząca o nic w zamian.
A on przyzwyczaił się do jej opieki i nigdy nawet jej nie podziękował. Robert westchnął, wyłączył telewizor i poszedł do sypialni. Położył się do łóżka, ale nie mógł zasnąć. Tuż przed zaśnięciem poczuł dreszcz.
Owinął się ciaśniej kołdrą, myśląc, że to tylko wyobraźnia, ale chłód stawał się coraz bardziej odczuwalny. Usiadł i dotknął kaloryfera. Był lodowaty. Poszedł do salonu – tam też kaloryfery były zimne.
W kuchni sprawdził piec gazowy. Ekran był ciemny. Piec nie działał. Robert włączył latarkę w telefonie i przyjrzał się licznikowi gazu.
Na wyświetlaczu widniał komunikat: „Niewystarczające środki”. Zmarszczył brwi. Rachunki za gaz zawsze były opłacane poleceniem zapłaty. Spróbował zalogować się do aplikacji, ale system wymagał autoryzacji właściciela rachunku.
Właściciela. Robert nagle coś sobie uświadomił i jego twarz pobladła. Pobiegł do sypialni i wyciągnął akt notarialny mieszkania. W rubryce właściciela widniało tylko jedno imię i nazwisko: Paulina Kowalska.
Trzymał dokument drżącą ręką. Wiedział, że Paulina kupiła to mieszkanie przed ślubem, ale przez ostatnie trzy lata nigdy poważnie nie zastanawiał się, co to oznacza. Kiedy jego matka i siostra wprowadziły się do nich, nie zapytał Pauliny o zdanie. Nigdy nie ponosił żadnych kosztów utrzymania domu.
Brał za pewnik, że skoro są małżeństwem, mieszkanie stało się ich wspólną własnością. Ale prawnie należało wyłącznie do Pauliny. Nagle telefon Roberta zadzwonił. To był zarządca budynku.
– Panie Robercie, dobry wieczór. Otrzymaliśmy zgłoszenie od państwa sąsiadów z dołu, że z rury grzewczej przecieka woda i zalewa ich mieszkanie. Bardzo prosimy o jak najszybsze zajęcie się tą sprawą. – Przeciek?
To niemożliwe. Moje ogrzewanie jest wyłączone. Po drugiej stronie zapadła cisza. – To oznacza, że kaloryfery są zimne.
W takim razie musi pan skontaktować się z gazownią. Wiem, że są zaległe rachunki. – Robert zacisnął zęby. – Czy mógłby pan sprawdzić, dlaczego automatyczne pobranie nie przeszło?
– To wymaga zgody właściciela. Pan jest głównym najemcą lub mężem. – Jestem mężem właścicielki. – Przykro mi, ale zgodnie z przepisami tylko właściciel lub osoba z pełnomocnictwem notarialnym może ubiegać się o informacje i dokonywać zmian.
Robert rozłączył się i wziął głęboki oddech. Poszukał numeru Pauliny. Dzwonił długo, zanim odebrała. – Słucham – jej głos był spokojny, pozbawiony emocji.
– Paulina, ogrzewanie w domu jest wyłączone – powiedział, starając się brzmieć spokojnie. – Rachunek za gaz prawdopodobnie nie został zapłacony. Czy mogłabyś… – I czy to mój problem?
– przerwała mu. – Twoja matka kazała mi się wynosić, więc się wyniosłam. Teraz, kiedy w domu są problemy, możecie je rozwiązać sami. – Paulina, nie bądź taka – w jego głosie dała się słyszeć udręka.
– Jest nowy rok. W mieszkaniu jest tak zimno. Moja matka jest starszą osobą. Co jeśli zachoruje?
– W takim razie powinieneś zapytać swoją matkę, a nie mnie. – Paulina – Robert podniósł głos. – Czy możesz przestać być taka samolubna? Moja matka powiedziała ci dwa słowa.
Czy to powód do takiego zachowania? Po drugiej stronie zapadła cisza na kilka sekund. – Robercie, posłuchaj uważnie – jej głos stał się jeszcze zimniejszy. – To mieszkanie zostało kupione przeze mnie za moje własne oszczędności jeszcze przed ślubem.
Akt własności jest tylko na moje nazwisko. Przez trzy lata wszystkie rachunki za media, prąd, woda, gaz i opłaty administracyjne były automatycznie pobierane z mojego konta bankowego. Dziś wieczorem, przed wyjściem, anulowałam wszystkie zlecenia stałe. Szczęśliwego nowego roku, jakkolwiek byście go nie świętowali.
Nie dzwoń i nie przeszkadzaj mi więcej. Robert stał z telefonem w ręku, nie mogąc przetrawić tego, co właśnie usłyszał. Spróbował oddzwonić. Linia była zajęta.
W saloniu usłyszał otwierające się drzwi. Jego matka wyszła owinięta w szlafrok. – Dlaczego jest tu tak zimno? Zepsuło się ogrzewanie?
– Mamo – Robert zawahał się. – Rachunek za gaz nie został zapłacony. – Przecież płaci się automatycznie. Jak to się stało?
Robert nie potrafił zebrać się na odwagę, by powiedzieć prawdę. – Zejdę porozmawiać z ochroniarzem w recepcji. Ktoś powinien mieć dyżur. – No to idź szybko.
Na co czekasz? Zamarzniemy tu. Robert założył płaszcz, wziął telefon i zjechał na dół. W budce ochroniarza paliło się światło.
– Panie Robercie, co się stało o tej porze? – Chcę zapłacić rachunek za gaz. – Za gaz trzeba zapłacić przez aplikację albo w biurze obsługi klienta. Ale dzisiaj jest 31 grudnia.
Biura są zamknięte. Można to zrobić tylko przez aplikację. – Próbowałem. Wymaga zgody właściciela.
Ochroniarz z żalem pokręcił głową. – Panie Robercie, to niemożliwe. Płatności za gaz idą bezpośrednio do dostawcy. My nie mamy uprawnień do pobierania opłat.
Tylko główny abonent może to zrobić. – Jestem mężem właścicielki. – To nie wystarczy. Przykro mi, ale nie.
Może pan skontaktować się z właścicielką, aby sama to zrobiła lub udzieliła panu pełnomocnictwa. Robert wziął głęboki oddech. – A co z wodą i prądem? – Te same zasady dotyczą wody i prądu – powiedział mężczyzna.
– Sprawdziłem system. Terminy płatności za te media również się zbliżają. Jeśli właścicielka nie doładuje konta, mogą je wam również odciąć za kilka dni. Robertowi zakręciło się w głowie.
Wyszedł przed klatkę schodową. Zimny wiatr uderzył go w twarz. Telefon znów zadzwonił. To była Karolina.
– Bracie, gdzie jesteś? Jest tu tak zimno. Zamarzam. – Próbuję rozwiązać problem – odpowiedział.
– No to się pospiesz. Umówiłam się jutro ze znajomymi. Co jeśli się przeziębię? Robert rozłączył się i ponownie wybrał numer Pauliny.
Połączenie zostało natychmiast odrzucone. Dzwonił trzy razy. W końcu wysłał SMS: „Paulina, myliłem się. Proszę, zapłać za gaz.
O reszcie porozmawiamy później. ” Wiadomość przepadła w pustce. Nie było odpowiedzi. Robert stał na mrozie, czując się bezradny po raz pierwszy w życiu.
Przypomniał sobie słowa Pauliny: „To mieszkanie zostało kupione przeze mnie za moje własne oszczędności. Opłacałam wszystkie wydatki przez trzy lata. ” Nigdy poważnie nie liczył tych kosztów. Mieszkanie o powierzchni około 120 metrów w Śródmieściu kosztowało co najmniej 3 miliony złotych.
Miesięczne opłaty administracyjne, czynsz, prąd, woda i gaz wynosiły kolejne 3000 złotych. Przez trzy lata tylko te domowe wydatki pochłonęły ponad 100 000 złotych. Nie wspominając o meblach i sprzęcie AGD – od lodówki i pralki po garnki i patelnie. Paulina kupiła to wszystko, a jego pensja, po odliczeniu pieniędzy, które wysyłał matce, zostawała na jego koncie.
Nigdy nie ponosił żadnych wydatków domowych. Robert nagle zdał sobie sprawę, że przez te trzy lata wygodnie korzystał z tego, co zapewniała Paulina, a teraz ona już tego nie chciała. Rano 1 stycznia słońce przedzierało się przez szpary w zasłonach, ale w pokoju wciąż panował przenikliwy ziąb. Robert obudził się z zimna o świcie.
Był owinięty w dwa koce i widział swój własny oddech. Z salonu dobiegł kaszel jego matki, a następnie narzekania Karoliny. – Mamo, nie wytrzymam dłużej. Jest strasznie zimno.
Co robi mój brat? Dlaczego ogrzewanie nadal nie działa? Robert wstał i poszedł do salonu. Jego matka siedziała na kanapie w grubej kurtce puchowej z wyrazem niezadowolenia na twarzy.
Karolina była skulona na drugim końcu kanapy, tuląc termofor. – Robercie, rozwiązałeś problem z ogrzewaniem? – zapytała natychmiast matka. Robert pokręcił głową.
– Gazownia jest dzisiaj zamknięta. Nie możemy iść do ich biura aż do pojutrza. – Pojutrza? – pisnęła Karolina.
– Musimy czekać jeszcze dwa dni? Jak mamy tu żyć? – Może – Robert zawahał się. – Mogłybyście zatrzymać się na jakiś czas u cioci Haliny.
– A niby dlaczego? – matka podniosła głos. – To dom mojego syna. Lepiej pomyśl, jak włączyć ogrzewanie.
– Bracie, po prostu zadzwoń do Pauliny – wstała Karolina. – Powiedz jej, żeby wróciła i wszystko naprawiła. To mieszkanie nie jest tylko jej. Jakim prawem wyszła i to wszystko wyłączyła?
– To prawda – przypomniała sobie nagle Krystyna. – Zadzwoń do Pauliny. Powiedz jej, żeby natychmiast wróciła. – Mamo, to nie takie proste – Robert usiadł na kanapie i potarł skronie.
– A co w tym skomplikowanego? – powiedziała zirytowana Krystyna. – Co nam może zrobić zwykła kobieta? Robert wziął głęboki oddech i ostatecznie zdecydował się powiedzieć prawdę.
– Mamo, Karolino. Paulina kupiła to mieszkanie przed naszym ślubem. Tylko jej nazwisko widnieje w akcie notarialnym. To ona opłacała wszystkie rachunki za media.
Wczoraj przed wyjściem anulowała wszystkie polecenia zapłaty. W salonie zapadła grobowa cisza. Krystyna patrzyła na syna w szoku. – Co ty powiedziałeś?
To jest jej mieszkanie? – Tak – pokiwał głową Robert. – To niemożliwe – pisnęła Karolina. – Jak to może być jej mieszkanie, skoro jest zwykłą pracownicą?
– Ona nie jest zwykłą pracownicą – powiedział Robert z gorzkim uśmiechem. – Jest dyrektorem finansowym w międzynarodowej korporacji z roczną pensją ponad 400 000 złotych. Kupiła je pięć lat temu. Twarz Krystyny zrobiła się biała jak ściana.
– Chcesz mi powiedzieć, że przez te ostatnie trzy lata mieszkaliśmy w jej mieszkaniu? Robert nic nie powiedział, co było równoznaczne z potwierdzeniem. – A prąd, woda i cała reszta – wszystko opłacała – głos Karoliny drżał. W salonie znów zapadła cisza.
Krystyna siedziała na kanapie. Przez jej twarz przetaczała się burza emocji. Przypomniała sobie, jak traktowała Paulinę przez ostatnie trzy lata – krytykując jej gotowanie, sprzątanie, wypominając brak dzieci – i to wszystko w jej własnym domu. – To dlaczego nam o tym wcześniej nie powiedziałeś?
– zapytała nagle, podnosząc wzrok na syna. – Ja… – Robert nie wiedział, co powiedzieć. – Celowo przed nami to ukryłeś – głos Krystyny stał się piskliwy.
– Pozwoliłeś nam mieszkać w jej mieszkaniu przez trzy lata, być jej dłużnikami. O czym ty w ogóle myślałeś? – Mamo, ja nie… – Nie próbuj zaprzeczać – Krystyna wstała, wskazując na syna.
– W każdym razie nie możemy tego tak zostawić. Jedź natychmiast do jej rodziców i to załatw. Mieszkanie może być jej, ale jesteście małżeństwem. Nie może nas tak po prostu wyrzucić.
– To prawda, bracie – wtrąciła się Karolina. – Jesteś jej mężem. Masz prawo tu mieszkać. Jeśli nie wróci i nie zapłaci, podaj ją do sądu.
Robert spojrzał na matkę i siostrę i ogarnęła go fala wyczerpania. – Mamo, majątek nabyty przed ślubem nie wchodzi w skład wspólności majątkowej. Prawnie to mieszkanie należy tylko do niej. – Ale jesteście małżeństwem od trzech lat.
Czy nie dawała ci żadnych pieniędzy? – nalegała Krystyna. – Mieliśmy osobne konta. Jej pensja była jej.
Moja była moja. Ona pokrywała wszystkie wydatki na dom – wypowiadając te słowa, głos Roberta opadł. Krystyna opadła na kanapę. Jej twarz była maską absolutnej rozpaczy.
Karolina również zamilkła, wpatrując się w telefon, ale jej palce nerwowo stukały w ekran, zdradzając zdenerwowanie. Po długiej chwili Krystyna w końcu zapytała: – I co teraz zrobimy? – Pojadę do niej – Robert wstał. – Pojadę do jej rodziców i z nimi porozmawiam.
– I co to da? – prychnęła Krystyna. – Gdyby cię słuchała, nie odeszłaby wczoraj. – To co proponujesz?
– zapytał ze złością. Krystyna milczała przez chwilę, po czym nagle powiedziała: – Pojadę z tobą, Robercie. Pojadę i przeproszę. – Jej głos był cichy.
– Wczoraj popełniłam błąd. Nie powinnam była jej wyganiać. Zawieziesz mnie do jej rodziców. Porozmawiam z nią osobiście.
Robert spojrzał na matkę z zaskoczeniem. Nigdy nie widział jej tak pokornej. – Mamo, jesteś pewna? – Oczywiście, że jestem pewna.
– Krystyna wstała. – A ty byś wolał, żebyśmy tu zamarzły? Ubierajcie się szybko. Wychodzimy.
– Ja też pojadę – Karolina też wstała. – Muszę przeprosić Paulinę. Wczoraj też nagadałam sporo głupot. Cała trójka ubrała się grubo i wyszła.
W windzie Krystyna zapytała, gdzie mieszkają rodzice Pauliny. – Na starym osiedlu na Pradze – odpowiedział Robert. – To jakieś 40 minut drogi samochodem. – Niezła nora – mruknęła Karolina.
– A miała pieniądze na taki apartament. – Zamilcz – warknęła matka. – Kiedy tam dotrzemy, zachowuj się najlepiej jak potrafisz i nie pleć bzdur. Karolina wykrzywiła wargi i zamilkła.
Samochód wyjechał z osiedla i skręcił w pustą ulicę. Był 1 stycznia. Robert prowadził. Jego niepokój rósł.
Wiedział jedno: jeśli Paulina mu nie wybaczy, cała trójka spędzi ten nowy rok w lodowatym zimnie. Samochód zatrzymał się przed starym trzypiętrowym blokiem. Weszli po schodach na trzecie piętro i zatrzymali się przed metalowymi drzwiami. Robert nacisnął dzwonek.
Za drzwiami rozległy się kroki. Drzwi uchyliły się i pojawił się ojciec Pauliny, Jan. Na widok tej trójki jego twarz natychmiast pociemniała. – Czego tu szukacie?
– zapytał chłodno. – Teściu, przyjechałem po Paulinę – Robert starał się, by jego głos brzmiał jak najszczerzej. – Po Paulinę? – prychnął Jan.
– Tę, której wczoraj kazaliście się wynosić? A teraz po nią przychodzisz. Za kogo wy uważacie moją córkę? Za przedmiot, który można po prostu wyrzucić, a potem znowu podnieść?
Krystyna, stojąca z tyłu, zaczerwieniła się, ale ugryzła się w język. – Janie, wczoraj popełniłam błąd – zrobiła krok do przodu, wymuszając uśmiech. – Powiedziałam to w nerwach. W nowy rok rodzina nie powinna chować urazy.
Zawołaj Paulinę. Chcę ją przeprosić. Jan spojrzał na nią z nieskrywaną ironią. – Przeprosić?
Proszę pani, pani przeprosiny pojawiają się w bardzo dogodnym momencie. W domu pewnie wyłączyli ogrzewanie. Dlatego przypomniała sobie pani, że trzeba przeprosić. – Ja nie…
co ty mówisz? – Twarz Krystyny się zmieniła, ale nadal forsowała uśmiech. – Przyszłam tu, żeby szczerze przeprosić. – Szczerze to wy mieszkaliście w mieszkaniu mojej córki przez trzy lata.
Jadła pani na jej koszt. Korzystała z tego, co kupiła, i ani razu nie powiedziała jej „dziękuję”. A teraz, kiedy jest problem, przychodzi pani przepraszać. Pani szczerość nie jest warta funta kłaków.
Karolina nie mogła już wytrzymać. – Dlaczego jest pan taki niegrzeczny? Jesteśmy rodziną. Dlaczego pan to tak rozdziela?
– Rodziną? – Jan spojrzał na Karolinę. – A kto wczoraj powiedział, że moja córka nie ma wychowania, a teraz nagle jesteście rodziną? Twarz Karoliny zrobiła się czerwona.
Nie wiedziała, co powiedzieć. W tym momencie z głębi mieszkania dobiegł głos matki Pauliny, Marii. – Janie, kto to jest? – Rodzina Pauliny – odpowiedział Jan, nie odwracając się.
Maria podeszła do drzwi. Na widok ich trójki jej twarz również stała się lodowata. – Dlaczego tu jesteście? – Teściowo, przyszliśmy zabrać Paulinę do domu – powiedział Robert.
– Do domu? – Maria prychnęła. – Jeszcze pamiętasz, że to jej dom? Myślałam, że już ją wyrzuciłeś.
Krystyna wzięła głęboki oddech i powiedziała z pokorą: – Marysiu, wczoraj popełniłam błąd. Błagam was o wybaczenie. Proszę, zawołaj Paulinę. Chcę z nią porozmawiać.
– Nie ma potrzeby – Maria machnęła ręką. – Paulina powiedziała, że nie chce was widzieć. Proszę, odejdźcie. – Teściowo, pozwól mi chociaż się z nią zobaczyć – błagał Robert.
– Muszę z nią porozmawiać. – Cokolwiek masz do powiedzenia, powiedz to tutaj – stwierdził Jan. – Więc słuchamy. Robert, widząc nieugiętość rodziców Pauliny, zdał sobie sprawę, że dzisiaj się z nią nie zobaczy.
– W takim razie chociaż… – zawahał się. – Niech zapłaci rachunek za gaz. W domu jest bardzo zimno.
Moja matka jest starszą osobą. To źle wpływa na jej zdrowie. Gdy tylko to powiedział, twarz Jana stała się jeszcze bardziej surowa. – Robercie, czy ty w ogóle jesteś mężczyzną?
– wskazał na niego palcem. – Mieszkasz w mieszkaniu mojej córki. Wydajesz jej pieniądze i jeszcze masz tupet prosić ją o zapłacenie rachunku za gaz? – Teściu, nie to miałem na myśli.
– Więc co miałeś na myśli? – zdenerwowała się Maria. – Cała wasza trójka żyła na koszt mojej córki przez trzy lata, a teraz, kiedy ona nie chce wam służyć, przychodzicie ją zmusić. Krystyna w końcu nie wytrzymała.
– Marysiu, jesteś zbyt surowa. Paulina jest moją synową. Dbanie o dom to jej obowiązek. – Obowiązek?
– głos Jana się podniósł. – Kupiła to mieszkanie przed ślubem. Z jakiej racji ma obowiązek pozwalać wam tam mieszkać? Sama zarobiła te pieniądze.
– Jesteśmy rodziną. – Rodziną, która wyrzuca kogoś z domu podczas kolacji sylwestrowej? Rodziną, która mówi, że ona nie ma wychowania? Rodziną, która narzeka na jej jedzenie?
– Jan wskazał na całą trójkę. – Widzieliśmy wszystkie upokorzenia, jakie moja córka znosiła z waszej strony przez te trzy lata. Za każdym razem, gdy nas odwiedzała, przychodziła sama. Wy nigdy z nią nie byliście.
Kiedy zachorowała, to my się nią opiekowaliśmy. A gdzie wy wtedy byliście? Robert zamarł. – Paulina była chora zeszłej zimy – powiedziała Maria.
– Miała ponad 39 stopni gorączki. Zadzwoniła do ciebie, a ty powiedziałeś, że jesteś na zakupach z matką i kazałeś jej samej jechać na SOR. W końcu to my po nią pojechaliśmy i siedzieliśmy z nią, kiedy podawali jej kroplówkę. Zabrakło mu słów.
Pamiętał to. Coś takiego wydarzyło się zeszłej zimy, ale wtedy myślał, że to tylko zwykłe przeziębienie. – A w zeszłym roku na jej urodziny – kontynuował Jan – przygotowała uroczystą kolację. Czekała na was wszystkich, a wy poszliście świętować urodziny twojej siostry, zostawiając ją samą w domu.
Karolina spuściła głowę, nie mając odwagi spojrzeć Janowi w oczy. – Przez te trzy lata, ile moja córka zrobiła dla waszej rodziny, macie w ogóle o tym pojęcie? – oczy Marii poczerwieniały. – Wstawała o 5:00 rano, żeby zrobić wam śniadanie.
Pracowała do 21:00. Potem pędziła do domu, żeby przygotować obiad. Podczas gdy inni odpoczywali, ona sprzątała i prała. Po co?
Krystyna otworzyła usta, by zaprotestować, ale w końcu nic nie powiedziała. – I teraz to wszystko się skończyło – powiedział Jan. – W końcu wszystko zrozumiała. Nie jest wam nic winna i nie będzie dłużej tolerować waszych upokorzeń.
Wynoście się i nie wracajcie. – Teściu, wysłuchaj mnie – Robert wciąż próbował załagodzić sytuację. – Nie ma o czym rozmawiać – przerwał mu Jan. – Paulina postanowiła wnieść o rozwód.
Te słowa uderzyły w Roberta jak grom z jasnego nieba. – O rozwód? – powtórzył oszołomiony. – Tak.
O rozwód – potwierdziła Maria. – Złoży dokumenty po świętach. Mieszkanie jest jej, więc niczego stamtąd nie weźmiesz. – Nie!
– krzyknęła Krystyna. – Są małżeństwem od trzech lat. Jak mogą się tak po prostu rozwieść? – I jak mogliście ją tak po prostu zabrać?
– Jan spojrzał na nią z chłodem. – Proszę pani, powinna pani mieć odrobinę sumienia. Wie pani, co zrobiła mojej córce. Teraz ona nie chce z wami mieszkać i ma do tego prawo.
Krystyna chciała coś powiedzieć, ale Robert pociągnął ją za ramię. – Mamo, chodźmy. – Jego głos był cichy. – Dokąd idziemy?
– Krystyna wyrwała ramię. – Problem wciąż nie jest rozwiązany. – Jaki problem? – powiedział Robert z gorzkim uśmiechem.
– Dali jasno do zrozumienia, że nie chcą nas widzieć. – A co z ogrzewaniem w mieszkaniu? – zapytała cicho Karolina. Te słowa sprawiły, że twarze Jana i Marii stały się jeszcze bardziej srogie.
Maria była tak wściekła, że nie mogła wydusić słowa. – Wciąż myślisz tylko o ogrzewaniu? Moja córka robiła dla ciebie wszystko przez trzy lata i nie usłyszała od ciebie ani jednego słowa podziękowania. A teraz, kiedy jest problem, biegniesz tu.
Myślisz, że ona się na to zgodzi? Twarz Krystyny pobladła, ale wciąż uparcie mówiła: – Ale my nie możemy zamarznąć w tym mieszkaniu. – Nie zamarzniecie – odpowiedział zimno Jan. – Możecie iść do hotelu albo wynająć mieszkanie.
W każdym razie to mieszkanie należy do mojej córki i nie macie prawa tam mieszkać. Krystyna trzęsła się z gniewu. – To już koniec – powiedziała Maria. – Nie traćcie tu czasu.
Moja córka nie przyjmie was z powrotem i sama nie wróci. Z tymi słowami zatrzasnęli drzwi, a Robert i jego rodzina zostali na klatce schodowej. Na korytarzu panowała cisza. Słychać było tylko ich oddechy.
Po dłuższej chwili Krystyna w końcu powiedziała: – Chodźmy. We trójkę zeszli po schodach w milczeniu i wsiedli do samochodu. Nikt nie odezwał się słowem przez całą drogę. Robert trzymał kierownicę.
W jego głowie panował całkowity chaos. Przypomniał sobie słowa Jana. Przypomniał sobie własną obojętność, kiedy Paulina była chora, swoją nieobecność na jej urodzinach. Nagle dotarło do niego, że przez te trzy lata nigdy tak naprawdę nie troszczył się o tę kobietę.
A teraz ona odeszła. Samochód wrócił na osiedle. Gdy tylko otworzyli drzwi, uderzyła w nich fala zimna. Termometr w salonie wskazywał zaledwie 8 stopni.
Było zimniej niż na zewnątrz. Karolina zadrżała. – Bracie, i co teraz zrobimy? Robert nie odpowiedział.
Podszedł do okna i spojrzał na miasto. Krystyna siedziała na kanapie z posępnym wyrazem twarzy. Nigdy w życiu nie doświadczyła takiego upokorzenia. – To wszystko twoja wina – powiedziała nagle, patrząc na Roberta.
– Mówiłam ci, że ta kobieta nie jest dla ciebie odpowiednia. Nie posłuchałeś mnie. I co teraz? Mieszkamy w jej mieszkaniu i musimy znosić upokorzenia.
Robert odwrócił się. – Mamo, nie możesz winić o to Pauliny. – Kogo mam winić? – Krystyna podniosła głos.
– Odeszła z domu po paru słowach i jeszcze odcięła wodę, gaz i prąd. Czy tak zachowuje się człowiek? – A dlaczego wczoraj kazałaś jej się wynosić? – głos Roberta również stał się twardy.
– Kiedy kazałaś jej się wynosić, dlaczego nie pomyślałaś o konsekwencjach? Krystyna zamilkła, a potem powiedziała: – Powiedziałam to w nerwach. – W nerwach? Ale to ty to powiedziałaś – odparł Robert.
– Kiedy to mówiłaś, powinnaś wiedzieć, że ona weźmie to na poważnie. A teraz winisz mnie. – Jestem twoją matką, a ty robisz mi wyrzuty przez kogoś obcego. – Ona nie jest obca.
Jest moją żoną – powiedział Robert. – A ile ona zrobiła dla tej rodziny przez trzy lata? Czy ty tego nie wiesz? Twarz Krystyny się zmieniła.
Usiadła z powrotem na kanapie w milczeniu. Karolina zapytała ostrożnie: – Bracie, może pójdziemy na razie do hotelu? Tutaj jest za zimno. – Do jakiego hotelu?
– zaprotestowała natychmiast Krystyna. – To jest nasz dom. Dlaczego mielibyśmy wyjeżdżać? – Ale mamo – Karolina spojrzała na termometr.
– Jeśli tak dalej pójdzie, naprawdę się rozchorujemy. Robert milczał przez chwilę, po czym wyjął telefon i otworzył aplikację z ogłoszeniami o wynajmie mieszkań. – Co ty robisz? – zapytała podejrzliwie Krystyna.
– Szukam mieszkania do wynajęcia. – Przeprowadzić się? – krzyknęła Krystyna. – Nawet jeśli to mieszkanie jest jej, jesteście mężem i żoną.
Macie prawo tu mieszkać. Ona nie może nas wyrzucić. – Mamo, nie oszukuj się – Robert podniósł wzrok na matkę. – Paulina kupiła to mieszkanie za własne pieniądze przed ślubem.
Jej nazwisko jest jedynym w akcie własności. Prawnie to jej majątek osobisty. Ma prawo decydować, kto tu mieszka, a kto nie. – Ale przecież jesteście małżeństwem od trzech lat – Krystyna wciąż próbowała dyskutować.
– Nie mamy wspólnego majątku – powiedział Robert z gorzkim uśmiechem. – Mieliśmy osobne konta. Jej pensja była jej, moja była moja. Sama ponosiła wszystkie koszty utrzymania domu.
Krystyna zamarła. – Chcesz mi powiedzieć, że przez trzy lata nie dołożyłeś ani grosza do domu? Robert pokiwał głową. – Moja pensja jest na moim koncie.
Oprócz pieniędzy, które dawałem ci co miesiąc, resztę odkładałem. Twarz Krystyny pobladła. Nagle uświadomiła sobie, że przez te trzy lata brała opiekę synowej za pewnik, nie myśląc o tym, że to wszystko miało swoją cenę. – I co teraz?
– zapytała cichym głosem. – Musimy się wyprowadzić – powiedział Robert. – Znajdę jakieś dwupokojowe mieszkanie w pobliżu i je wynajmę. – Dwupokojowe?
– Karolina zmarszczyła brwi. – A gdzie ja będę mieszkać? Robert spojrzał na siostrę. – Może wrócisz do siebie?
– Jakie do siebie? – krzyknęła Karolina. – Od studiów zawsze mieszkałam z wami. – To dlatego, że mieszkaliśmy w mieszkaniu Pauliny, a ona nic nie mówiła – powiedział Robert.
– Teraz sam będę wynajmował. Nie stać mnie na trzypokojowe. Oczy Karoliny zaczerwieniły się. – Bracie, wyrzucasz mnie?
– Nie wyrzucam cię – Robert potarł skronie. – Chcę, żebyś się usamodzielniła. Masz już 26 lat. Nie możesz z nami mieszkać w nieskończoność.
– Ale ja nie mam pracy. Nie mam dochodów. – To znajdź pracę – przerwał jej Robert. – Karolino, tak dłużej żyć się nie da.
Karolina wybuchnęła płaczem, pobiegła do swojego pokoju i trzasnęła drzwiami. Krystyna, patrząc na plecy córki, westchnęła. – Robercie, jesteś na nas zły? – Nie jestem zły – powiedział Robert.
– Po prostu mierzę się z prawdą. Mamo, przez te trzy lata żyliśmy zbyt wygodnie, tak wygodnie, że zapomnieliśmy, iż wszystko opierało się na ciężkiej pracy Pauliny. Teraz ona już tego nie chce robić, a my musimy sami wziąć za siebie odpowiedzialność. Krystyna zamilkła.
Po długim czasie zapytała: – Więc ty i Paulina naprawdę się rozwiedziecie? Robert nie odpowiedział od razu. Przypomniał sobie słowa Jana. – Paulina postanowiła złożyć pozew o rozwód.
– Wciąż jesteście mężem i żoną. Musisz o to walczyć. – Jak mam walczyć? – zapytał Robert.
– Mamo, widziałaś, jak potraktowali nas jej rodzice. To obrazuje całą krzywdę, jaką Paulina znosiła przez trzy lata. Jest rozczarowana. Krystyna otworzyła usta, ale w końcu nic nie powiedziała.
W tym momencie zadzwonił telefon Roberta. Spojrzał na ekran. To był dział kadr z jego firmy. – Panie Robercie, przepraszam, że przeszkadzam w dzień wolny – głos dyrektora HR brzmiał nieco niezręcznie.
– Musimy coś wyjaśnić. Chodzi o to, że wpłynął na pana donos. Osoba zgłaszająca twierdzi, że brał pan udział w korupcji, przyjmując łapówki od dostawców. Robert zamarł.
– Słucham? Kto na mnie doniósł? – Zgłoszenie jest anonimowe, ale dostarczono pewne dowody – powiedział dyrektor. – Firma podjęła decyzję o powołaniu komisji śledczej.
Po powrocie z urlopu będzie pan musiał z nami współpracować. – Nie wziąłem żadnej łapówki – Robert podniósł głos. – To są oszczerstwa. – Wierzę panu, ale firma musi przestrzegać procedur – powiedział dyrektor.
– Do czasu zakończenia dochodzenia być może zostanie pan tymczasowo zawieszony w obowiązkach służbowych bez prawa do wynagrodzenia. Robertowi zaszumiało w głowie. Zawieszenie oznaczało brak wypłaty. Oznaczało, że nie będzie w stanie zapłacić nawet za wynajem mieszkania.
– Czy może mi pan powiedzieć, czego dokładnie dotyczy donos? – W zeszłym roku w przetargu na sprzęt biurowy wybrano konkretnego dostawcę i przyjął pan od nich łapówkę w wysokości 200 000 złotych – powiedział dyrektor. – Osoba zgłaszająca dostarczyła również potwierdzenie przelewu bankowego. – To niemożliwe – przerwał mu Robert.
– Nigdy nie przyjmowałem żadnych łapówek. To potwierdzenie jest fałszywe. – W takim razie po powrocie proszę dostarczyć komisji wyciągi z konta bankowego – powiedział dyrektor. – Jeśli okaże się, że to oszczerstwo, firma przywróci panu dobre imię.
Rozłączył się. Robert usiadł na krawędzi łóżka. Jego twarz była blada. – Co się stało?
– zauważyła Krystyna. – W pracy mówią, że wziąłem łapówkę. Wszczynają śledztwo – głos Roberta był cichy. – Do czasu zakończenia dochodzenia będę zawieszony.
– Co? – Krystyna wstała. – Jak to możliwe? Przecież nic nie zrobiłeś.
– Ktoś na mnie zastawił pułapkę – powiedział Robert. – Dostarczył sfałszowane dokumenty. – I co teraz? – Krystyna wpadła w panikę.
– Jeśli cię zawieszą, z czego będziemy żyć? Robert nie odpowiedział. Wyjął telefon i zaczął przeglądać kontakty, szukając kogoś, kogo mógłby się poradzić. Po przejrzeniu całej listy nagle uświadomił sobie, że nie ma ani jednego przyjaciela, na którym mógłby polegać.
Jedyną osobą, której mógł się poradzić, była Paulina. Pracowała jako dyrektor finansowy w międzynarodowej firmie. Miała ogromne doświadczenie. Ale czy miał prawo do niej teraz zadzwonić?
Robert długo trzymał telefon, ale w końcu wybrał numer Pauliny. Telefon zadzwonił trzy razy i połączenie zostało odrzucone. Zadzwonił ponownie, znowu odrzucone. Za trzecim razem w końcu odebrała.
– Robercie, czego chcesz? – w jej głosie słychać było irytację. – Paulina, mam kłopoty – powiedział Robert. – Ktoś w pracy zastawił na mnie pułapkę, oskarżając mnie o przyjęcie łapówki.
Zostanę zawieszony. Nie wiem, co robić. Czy mogłabyś… – Robercie, nic nas już nie łączy – przerwała mu.
– Nie mogę ci pomóc w twoich problemach. – Paulina, błagam cię – w głosie Roberta słychać było desperację. – Od tylu lat pracujesz w korporacji. Musisz wiedzieć, jak postępować w takich sytuacjach.
Po prostu udziel mi jakiejś rady, proszę. Po drugiej stronie zapadła cisza na kilka sekund. – Zapisz wszystkie wyciągi bankowe i dokumenty z pracy – powiedziała w końcu. – Jeśli potwierdzenie przelewu jest fałszywe, skontaktuj się ze specjalistami, żeby zrobili ekspertyzę.
I spróbuj sobie przypomnieć, komu ostatnio mogłeś zajść za skórę. Zazwyczaj takie rzeczy robią znajomi. – Dziękuję – powiedział Robert. – Paulina, to wszystko – Paulina rozłączyła się.
Robert siedział z telefonem w ręku, pełen mieszanych uczuć. Nawet w tej sytuacji była skłonna mu pomóc, ale wiedział, że to prawdopodobnie po raz ostatni. Pierwszego dnia roboczego po świętach Robert siedział w sali konferencyjnej działu kadr. Komisja śledcza już na niego czekała.
Trzy osoby: dyrektor HR, główny radca prawny firmy i zewnętrzny prawnik. – Panie Robercie, proszę usiąść – dyrektor wskazał krzesło naprzeciwko. Robert usiadł i położył na stole przygotowane materiały. – To są wszystkie moje wyciągi bankowe z ostatnich trzech lat, a także wszystkie dokumenty z pracy dotyczące tego przetargu.
Radca prawny wziął dokumenty i przejrzał kilka stron. – Panie Robercie, w oświadczeniu złożonym przez osobę zgłaszającą widnieje, że 15 października zeszłego roku na pana konto wpłynęła kwota 200 000 złotych. – Jednak tej pozycji nie ma w moich wyciągach bankowych, ponieważ te pieniądze nigdy nie istniały – powiedział Robert. – Ten dowód wpłaty to falsyfikat.
– Ma pan na to dowody? – zapytał prawnik. – Skontaktowałem się już z bankiem. Wydadzą mi zaświadczenie – powiedział Robert.
– Chciałbym wiedzieć, kto na mnie doniósł. – Zgłoszenie jest anonimowe – odpowiedział dyrektor. – Anonimowy donos również musi być poparty dowodami – powiedział Robert. – Jeśli dowody są fałszywe, jest to złośliwe zniesławienie.
Mam prawo wiedzieć, kto zastawił na mnie pułapkę. Cała trójka wymieniła spojrzenia. – Panie Robercie, może pan na razie wyjść i czekać na wyniki – powiedział dyrektor. – Postaramy się zakończyć dochodzenie tak szybko, jak to możliwe.
– A moje zawieszenie? – Decyzja o zawieszeniu pozostaje w mocy do czasu zakończenia dochodzenia – powiedział dyrektor. – Takie są zasady firmy. Robert wziął głęboki oddech, wstał i wyszedł z sali konferencyjnej.
Po wyjściu z budynku firmy zapalił papierosa. Rzadko palił, ale teraz potrzebował nikotyny, żeby się uspokoić. Jego telefon zadzwonił. Nieznany numer.
– Halo, Robercie, z tej strony Bartosz – usłyszał po drugiej stronie znajomy głos. Bartosz, przedstawiciel dostawcy z tego właśnie projektu przetargowego. – Bartosz, o co chodzi? – zapytał Robert.
– Panie Robercie, słyszałem nowiny – głos Bartosza był triumfalny. – Złożono na pana donos. Jaka szkoda. Taka wspaniała kariera i to wszystko na marne.
Dłoń Roberta zacisnęła się na telefonie. – To byłeś ty. Bartosz wybuchnął śmiechem. – Panie Robercie, w zeszłym roku był pan taki rygorystyczny.
Stwierdził pan, że nasze produkty są złej jakości i dał kontrakt komuś innemu. Teraz rozumie pan konsekwencje zadzierania ze mną. – Sfałszowałeś dowody, żeby wrobić mnie w łapówkę. Nie boisz się prawa?
Bartosz prychnął. – Panie Robercie, jest pan zbyt naiwny. Pańska firma już zaakceptowała moje dowody. Są fałszywe czy nie?
Kogo to obchodzi? Już pana zawiesili, to wystarczy. Cóż, nie przeszkadzam już. Panie Robercie, niech pan na przyszłość będzie ostrożniejszy.
Nie powinno się robić sobie tylu wrogów. To pana lekcja. Linia została przerwana. Robert stał z telefonem w ręku, trzęsąc się ze złości.
Przypomniał sobie, że w zeszłym roku w tym przetargu firma Bartosza zaoferowała najniższą cenę, ale jakość produktu była bardzo zła. Uparł się, żeby wybrać innego dostawcę. Bartosz groził mu wtedy, mówiąc, że tego pożałuje. Nigdy nie pomyślał, że naprawdę posunie się tak daleko.
Robert wybrał numer Pauliny. Tym razem telefon dzwonił bardzo długo, zanim odebrała. – Paulina, mówiłam ci, że nie mogę ci pomóc – głos Pauliny był lodowaty. – Paulina, wiem, kto to zrobił – powiedział szybko Robert.
– To dostawca z zeszłorocznego przetargu. Sfałszował potwierdzenie przelewu. Co mam robić? Po drugiej stronie zapadła cisza na kilka sekund.
– Idź na policję – powiedziała Paulina. – Fałszowanie dokumentów to przestępstwo. Zażądaj oficjalnego zaświadczenia z banku, które potwierdzi, że twoje konto nigdy nie otrzymało tych pieniędzy. – Skontaktowałem się już z bankiem – powiedział Robert.
– Ale co z firmą? Jeśli firma zaakceptowała sfałszowane dowody, możesz ich pozwać – powiedziała Paulina. – Robercie, do takich rzeczy potrzebujesz prawnika. Nie mnie.
Robert zawahał się. – Nie mam teraz pieniędzy na prawnika. Po drugiej stronie znów zapadła cisza. – Polecę ci kogoś – powiedziała w końcu Paulina.
– To radca prawny w naszej firmie. Bardzo zaufany człowiek. Powiem mu, żeby dał ci zniżkę. – Dziękuję – głos Roberta zadrżał.
– Paulina, dziękuję. – Nie dziękuj – powiedziała Paulina. – To był ostatni raz. Robercie, na przyszłość nie przychodź do mnie ze swoimi problemami.
Połączenie zostało zakończone. Robert nadal stał przed budynkiem firmy, patrząc na ekran telefonu. Poczuł niewytłumaczalny ciężar w klatce piersiowej. Pół godziny później zadzwonił nieznany numer.
– Dzień dobry, mecenas Piotr z tej strony – odezwał się młody męski głos. – Pani Paulina prosiła, żebym się z panem skontaktował. Robert zebrał myśli. – Dzień dobry, panie mecenasie.
– Pani Paulina wyjaśniła mi pańską sytuację – powiedział mecenas. – Sprawa nie jest skomplikowana. Najważniejsze to udowodnić, że dowód przelewu jest sfałszowany. Czy mógłby pan przyjechać do mojej kancelarii?
Teraz omówimy wszystkie szczegóły. – Zgoda. Proszę o adres. Po rozłączeniu się Robert złapał taksówkę i pojechał do kancelarii.
Biuro mecenasa znajdowało się w nowoczesnym biurowcu w centrum Warszawy. Piotr okazał się trzydziestokilkuletnim mężczyzną w okularach w cienkich oprawkach o bardzo kompetentnym wyglądzie. – Panie Robercie, proszę usiąść – wskazał krzesło. – Proszę mi pokazać dokumenty.
Robert wyciągnął wszystkie papiery. Piotr przejrzał je uważnie i pokiwał głową. – Sprawa nie jest skomplikowana. Wydruk dostarczony przez pańskiego przeciwnika to oczywisty i dość nieudolny fotomontaż.
Pańskie wyciągi bankowe potwierdzają, że nigdy nie otrzymał pan tych pieniędzy. – Co powinienem zrobić? – Po pierwsze, zdobyć oficjalne zaświadczenie z banku z pieczęcią – powiedział Piotr. – Po drugie, złożyć zawiadomienie na komendzie policji o fałszowaniu dokumentów i zniesławieniu.
Po trzecie, przedstawić dowody w firmie i zażądać przywrócenia na stanowisko oraz odszkodowania za poniesione straty. – A czy firma się zgodzi? – Jeśli nie, podamy ich do sądu – powiedział Piotr. – Firma, zawieszając pana bez wystarczających podstaw, już naruszyła pana prawa.
Słuchając analizy mecenasa, Robert trochę się uspokoił. – Panie mecenasie, ile kosztują pańskie usługi? – Pani Paulina już wszystko opłaciła – powiedział Piotr. – Kazała przekazać, że pomaga po raz ostatni i żeby wziął pan życie we własne ręce.
Robert zamarł. – Panie Robercie, pani Paulina to wspaniała osoba – Piotr spojrzał na niego. – Mieć taką żonę to wielkie szczęście. Robert zaśmiał się gorzko.
– Nie potrafiłem tego docenić. – Tym bardziej powinien pan to przemyśleć – powiedział Piotr. – Dobrze, zabierajmy się do pracy. Proszę pojechać do banku po zaświadczenie, a potem udamy się na policję złożyć doniesienie.
Robert pokiwał głową i wyszedł z biura razem z mecenasem. Po południu odwiedził bank, komendę policji i swoją firmę. Bank wydał oficjalne pismo potwierdzające, że żadna kwota 200 000 złotych nie wpłynęła na jego konto w okolicach 15 października zeszłego roku. Policja przyjęła zawiadomienie i wszczęła śledztwo przeciwko Bartoszowi za fałszowanie dokumentów.
W firmie, widząc wyciąg bankowy i potwierdzenie złożenia doniesienia na policji, ich stosunek do niego natychmiast się zmienił. Dyrektor HR obiecał przeprowadzić dalsze dochodzenie i zapewnił, że jeśli to naprawdę było zniesławienie, zostanie natychmiast przywrócony do pracy. Kiedy wszystko zostało załatwione, była już 20:00. Robert stał przed budynkiem swojej firmy i wysłał SMS do Pauliny: „Dziękuję, Paulina.
Zwrócę ci koszty prawnika. ” Odpowiedź przyszła niemal natychmiast: „Nie trzeba. Potraktuj to jako zapłatę za to, że mnie wspierałeś przez te trzy lata. ”
Czytając wiadomość, Robert poczuł łzy w oczach.
Wspierał ją przez te trzy lata. To ona utrzymywała całą jego rodzinę. Wysłał kolejną wiadomość: „Paulina, czy moglibyśmy się spotkać? Chcę cię osobiście przeprosić.
” Tym razem wiadomość pozostała bez odpowiedzi. Robert stał na zimnym wietrze i nagle dotarło do niego, że naprawdę ją stracił, i to wszystko z jego własnej winy. Po świętach Robert przeniósł się do starego dwupokojowego mieszkania w bloku z wielkiej płyty. Mieszkanie znajdowało się na czwartym piętrze bez windy.
Ściany były odrapane, okna nieszczelne, a wiatr gwizdał przez szpary. Krystyna stała na środku pokoju, patrząc na podniszczone wnętrze ze łzami spływającymi po policzkach. – Nigdy w życiu nie mieszkałam w tak okropnym miejscu. Karolina siedziała na brzegu łóżka, patrząc na róg pokoju, w którym rósł grzyb, i marszcząc brwi.
– Bracie, czy w tym mieszkaniu w ogóle da się żyć? – Da się – Robert postawił walizkę. – Będziemy musieli to znieść. – Znieść to?
– Krystyna podniosła głos. – Robercie, nie mogłeś znaleźć czegoś lepszego? – Mamo, w tej chwili jestem zawieszony w pracy. Nie mam dochodów – powiedział Robert.
– Tylko na to mnie stać. Krystyna otworzyła usta, ale ostatecznie nic nie powiedziała. W kolejnych dniach Robert ciągle kursował między firmą, komendą policji i kancelarią prawną. Bartosz pod presją śledztwa szybko się złamał.
Osoba, którą wynajął do sfałszowania dokumentów, przyznała się do wszystkiego. Po otrzymaniu wyników śledztwa policji firma natychmiast przywróciła Roberta na stanowisko i przeprosiła go. Dyrektor powiedział mu w tajemnicy, że firma zrekompensuje mu ten incydent, ale Robert wiedział, że szkody dla jego reputacji zostały już wyrządzone. Spojrzenia kolegów się zmieniły.
Mimo że dowiedziono jego niewinności, za jego plecami wciąż krążyły plotki. A co najważniejsze, jego kariera w tej firmie w zasadzie dobiegła końca. Pod koniec stycznia Robert otrzymał SMS od Pauliny wyznaczający spotkanie o 10:00 rano w kancelarii mediatora. Wpatrywał się w wiadomość, trzymając palec na ekranie przez dłuższą chwilę.
W końcu odpisał: „Zgoda. ”
Następnego ranka ubrał swój najlepszy garnitur i pojawił się w kancelarii pół godziny wcześniej. O 10:10 pojawiła się Paulina. Miała na sobie czarny płaszcz.
Jej włosy były upięte w niski kucyk. Widząc Roberta, skinęła głową bez słowa. Weszli do środka, przejrzeli ostateczne porozumienie rozwodowe i podpisali dokumenty. Cała procedura trwała mniej niż 20 minut.
Wychodząc z budynku, Robert, trzymając swoją kopię dokumentów rozwodowych, nagle powiedział: – Paulina, przepraszam. Paulina zatrzymała się i odwracając się, spojrzała na niego. – Przez te trzy lata zawiodłem – powiedział Robert. – Nie wypełniałem swoich obowiązków jako mąż.
Zadałem ci cierpienie. – Cieszę się, że to rozumiesz – powiedziała Paulina spokojnie. – Robercie, nie nienawidzę ciebie. Ani twojej matki, ani twojej siostry.
Po prostu jestem zmęczona. Nie chcę już tak żyć. – Rozumiem – powiedział Robert. – Będziesz miała lepsze życie.
– Ty też – powiedziała Paulina. – Zadbaj o matkę i siostrę. Po tych słowach odwróciła się i odeszła. Robert stał w miejscu, obserwując, jak jej sylwetka znika w tłumie.
Kiedy wrócił do wynajmowanego mieszkania, zastał tam matkę i Karolinę. – Już po wszystkim? – zapytała Krystyna. – Tak – Robert położył dokumenty rozwodowe na stole.
Krystyna spojrzała na gruby plik papierów. – Robercie, żałujesz tego? – A co da żal? – odpowiedział z gorzkim uśmiechem.
– Mamo, myśmy ją wyrzucili. Krystyna zamilkła. Po chwili powiedziała nagle: – Robercie, chcę wrócić na wieś. Robert osłupiał.
– Mamo, tutaj tylko ci zawadzam – powiedziała Krystyna. – Dopiero co wróciłeś do pracy. Musisz płacić czynsz. Nie stać cię na moje utrzymanie.
Wracam do domu. Tam przynajmniej mam gdzie mieszkać, a życie jest tańsze. – Mamo, nie mów tak – powiedział Robert. – Ja mogę cię utrzymać.
– Możesz, Robercie. Twoja pensja to 10 000, a wynajem i rachunki to z 4000. Z tych pieniędzy, które ci zostają, ledwo starczy ci na własne życie. Nie mówiąc już o mnie i Karolinie.
Robert otworzył usta, ale nie potrafił nic powiedzieć. – Wszystko zrozumiałam – powiedziała Krystyna. – Przez te trzy lata byłam zbyt chciwa. Mieszkałam w mieszkaniu Pauliny, korzystałam z jej opieki i w dodatku na nią narzekałam.
Kiedy teraz o tym pomyślę, widzę, jaka byłam głupia. Mamo, pozwól mi wrócić na wieś. Tam są moje koleżanki, znajome otoczenie. Tutaj będę dla ciebie tylko ciężarem.
Robert, patrząc na postarzałą twarz matki, poczuł gorycz w sercu. – A Karolina? – zapytał. – Ja też wyjeżdżam – powiedziała nagle Karolina.
– Bracie, dużo o tym wszystkim myślałam przez te dni. Nie mogę dalej tak żyć. Muszę sama o siebie zadbać. – Robert spojrzał na siostrę z zaskoczeniem.
– Znalazłam pracę w Radomiu – powiedziała. – Pensja nie jest wysoka, ale wystarczy mi na życie. Bracie, przepraszam za te wszystkie kłopoty, których ci przysporzyłam przez te wszystkie lata. Oczy Roberta zabłysły.
– Karolino, cieszę się, że podjęłaś taką decyzję. Trzy dni później Robert odprowadził matkę i siostrę na dworzec kolejowy. Na peronie Krystyna, chwytając syna za rękę, nie mogła powstrzymać łez. – Robercie, uważaj na siebie.
– Ty też, mamo – powiedział Robert. – Będę ci wysyłał pieniądze co miesiąc. Pociąg powoli ruszył. Robert stał na peronie, obserwując wagon wiozący jego matkę i siostrę, który znikał w oddali.
Nagle uświadomił sobie, że jego rodzina naprawdę się rozpadła. Po powrocie do wynajmowanego mieszkania został sam w pustym pokoju. Usiadł na rozkładanej kanapie, rozejrzał się po obskurnym otoczeniu i nagle wybuchnął śmiechem. Czy tego właśnie chciał od życia?
Przecież nie chciał tego ciepłego domu, gdzie co wieczór czekał na niego gorący obiad, gdzie ktoś na niego czekał. Ale to wszystko było już przeszłością. Jego telefon zadzwonił. To był mecenas Piotr.
– Panie Robercie, zapadł wyrok w sprawie Bartosza – powiedział Piotr. – Został skazany za fałszerstwo i zniesławienie na trzy miesiące pozbawienia wolności i karę grzywny. Ponadto musi zapłacić panu zadośćuczynienie za straty moralne i utracone dochody. W sumie 150 000 złotych.
– Dziękuję, panie mecenasie. – Nie ma za co. Należy się panu – powiedział Piotr. – A przy okazji, pani Paulina prosiła, żebym przekazał, że sprzedała mieszkanie i planuje wyjechać za granicę na studia magisterskie.
Życzę panu wszystkiego najlepszego w przyszłości. Dłoń Roberta mocniej zacisnęła się na telefonie. – Kiedy wyjeżdża? – W przyszłym tygodniu – powiedział Piotr.
– Panie Robercie, jeśli chce pan się z nią zobaczyć, lepiej się pospieszyć. Rozłączył się. Robert siedział na kanapie przez dłuższą chwilę. Wyjeżdżała w miejsce, w którym nie będzie mógł jej znaleźć, by zacząć nowe życie, a on zostanie w tym mieście, kontynuując swoją szarą egzystencję.
Wyjął telefon i otworzył czat z Pauliną. Długo się zastanawiał, a w końcu wysłał nową wiadomość: „Paulina, szczęśliwej podróży. Wybacz mi i dziękuję. ”
Odpowiedź nadeszła niemal natychmiast: „Robercie, ułóż sobie dobrze życie.
”
I na tym ich historia ostatecznie dobiegła końca. Sześć miesięcy później Robert wychodził z pracy. Był już wieczór. Przez ostatnie pół roku codziennie zostawał do późna w biurze, a w weekendy ledwie odpoczywał.
Nie dlatego, że było tak dużo pracy, ale dlatego, że nie chciał wracać do pustego wynajmowanego mieszkania. Nie ruszył pieniędzy z odszkodowania. Przełał całą kwotę matce. Krystyna płakała do słuchawki i odmawiała, ale on się uparł.
Część odszkodowania od firmy przeznaczył na spłatę starych długów. Resztę pieniędzy odkładał z myślą o przeprowadzce do lepszego miejsca w przyszłości, ale wiedział, że nawet w najlepszym mieszkaniu nikt już nie będzie na niego czekał. Zbliżając się do metra, Robert instynktownie spojrzał na telefon. Paulina zaktualizowała swoje zdjęcie w mediach społecznościowych.
Stała przed katedrą we Florencji, skąpana w słońcu i promiennie uśmiechnięta. Podpis brzmiał: „Nowy początek, nowa ja. ” Robert, patrząc na zdjęcie, uśmiechnął się gorzko. Wiodło jej się dobrze i to wystarczyło.
Już miał schować telefon, kiedy ktoś dotknął jego ramienia. – Panie Robercie? – odwrócił się i zobaczył młodą kobietę. – Jestem Magda, asystentka pani Pauliny – powiedziała.
– Pani Paulina prosiła, żebym coś panu przekazała. – Podała mu teczkę. Robert wziął ją i otworzył. W środku znajdowały się dokumenty ze szczegółowym wykazem na pierwszej stronie.
– Co to jest? – zamarł. – Pani Paulina powiedziała, że chociaż mieszkanie zostało sprzedane, uważa, że powinna zwrócić panu pewne rzeczy – powiedziała Magda. – To raport wszystkich pańskich wydatków na rodzinę w ciągu tych trzech lat.
Choć nie jest to duża kwota, to pański wkład. Robert przejrzał dokument i zobaczył szczegółową listę: pieniądze, które wysyłał matce każdego miesiąca, i zakupy, które czasami robił do domu. Przez trzy lata suma wyniosła nieco ponad 150 000 złotych. – Pani Paulina kazała przekazać, że przeleje te pieniądze na pańskie konto – powiedziała Magda.
– Chciała też panu podziękować. – Podziękować? – Robert zaśmiał się z goryczą. – Za co?
– Za trzy lata, które spędziliście razem – powiedziała Magda. – Pani Paulina stwierdziła, że chociaż małżeństwo nie było idealne, pomogło jej dojrzeć. Teraz wiedzie dobre życie i ma nadzieję, że u pana też wszystko dobrze się ułoży. – Oczy Roberta zaszły łzami.
– I prosiła też, żeby pan tak długo nie pracował – uśmiechnęła się Magda. – Zdrowie jest najważniejsze. Z tymi słowami Magda odwróciła się i odeszła. Robert stał przy wejściu do metra, trzymając teczkę.
Nie ruszał się przez dłuższą chwilę. Okazało się, że ona wszystko wiedziała. Wiedziała, że dawał pieniądze matce. Wiedziała, że czasami robił zakupy do domu.
Wiedziała, że w jakiś sposób starał się wspierać rodzinę. Tylko że jego wysiłki były zbyt małe. Tak małe, że nie mogły zrekompensować wszystkiego, co ona wnosiła. Robert schował dokumenty i zjechał do metra.
Wagon był pełen. Stanął w kącie i obserwował ciemność przemykającą szybko za oknem. Telefon zawibrował. To był SMS z banku: „Zaksięgowano wpłatę w wysokości 150 000 zł na twoim koncie.
” Robert, czytając wiadomość, nagle się roześmiał. Wyliczyła wszystko co do grosza. Taka była Paulina. Poważna, skrupulatna, odpowiedzialna we wszystkim.
A on – on nigdy nie traktował tego małżeństwa poważnie, ani jej samej. Metro wjechało na stację. Robert wysiadł z wagonu i ruszył znajomą drogą do swojego wynajmowanego mieszkania. Przechodząc obok osiedlowego sklepu, zatrzymał się nagle i wszedł do środka.
Kupił trochę jedzenia i butelkę wina. W domu otworzył butelkę, nalał do szklanki i uniósł ją w stronę pustego pokoju. – Dziękuję – powiedział. – I przepraszam.
Wypił wszystko jednym haustem. Cierpki płyn poparzył mu gardło, a łzy spłynęły po policzkach. Przez ostatnie sześć miesięcy powtarzał sobie, że musi być silny i patrzeć w przyszłość. Ale dopiero w tym momencie odważył się przyznać, że żałuje.
Żałował, że jej nie docenił. Żałował, że jej nie chronił. Żałował, że pozwolił jej tak wiele robić samej. Ale na tym świecie nie ma lekarstwa na żal.
Robert dopił wino, wstał i podszedł do okna. Miasto na zewnątrz jarzyło się światłami. Niezliczeni ludzie w tym mieście spieszyli się, żyli, kochali i byli kochani. A on był tylko jednym z nich.
Wyjął telefon i usunął numer Pauliny. Nie z nienawiści, ale po to, żeby iść naprzód. Ona miała swoje nowe życie, a on musiał mieć swoje, nawet jeśli jej już w nim nie było. Następnego ranka po śniadaniu założył czystą koszulę, poprawił krawat i poszedł do pracy.
W metrze zobaczył młodą matkę z dzieckiem na rękach. Dziecko spało spokojnie na jej piersi. Na ten widok Robert nagle przypomniał sobie słowa Pauliny: „Chcę mieć dziecko, nasze dziecko. ” Ale wtedy on powiedział: „Poczekajmy.
To nie jest odpowiedni moment. ” Po prostu nie chciał brać na siebie odpowiedzialności. Kiedy dotarł do biura, powitał go kolega: – Robercie, dzień dobry. – Dzień dobry – Robert skinął głową i wszedł do swojego gabinetu.
Na biurku leżał nowy projekt. Włączył komputer i zaczął pracę. Takie było teraz jego życie. Zwyczajne, bez wielkich wzlotów i upadków, ale przynajmniej żył i się starał.
W porze lunchu Robert spojrzał na telefon i zobaczył wiadomość od matki: „Robercie, u mnie i Karoliny wszystko w porządku. Karolina znalazła chłopaka. To dobry człowiek. Ty też nie siedź cały czas sam.
” Robert jej odpisał: „Mamo, u mnie wszystko dobrze. Wy też o siebie dbajcie. ”
Po wysłaniu wiadomości wstał i podszedł do okna. Słońce świeciło przez szybę, dając jasne, kojące ciepło.
Robert wziął głęboki oddech i powiedział do siebie: „Żyj dobrze, Robercie. ”
Chociaż ją stracił, życie toczyło się dalej. Chociaż żałował, czasu nie dało się cofnąć. Jedyne, co mógł zrobić, to stać się w przyszłości lepszym człowiekiem.
Człowiekiem, który potrafi docenić drugą osobę. Człowiekiem, który bierze na siebie odpowiedzialność. Człowiekiem godnym miłości. Nawet jeśli tej, która go kochała, nie było już u jego boku.
Po drugiej stronie szyby miasto wciąż tętniło życiem. Ludzie przychodzili i odchodzili, a on był tylko jednym z wielu w tym ogromnym morzu ludzkich istnień, niosąc ciężar swoich błędów i wyciągniętych wniosków, kontynuując swoją własną drogę.
