Drzwi wejściowe skrzypnęły wcześniej niż zwykle. Olga Jóźwiak uniosła głowę znać projektów rozłożonych na biurku i zobaczyła Szymona stojącego w progu, nieruchomego, z czymś ciężkim w spojrzeniu. Od tygodni w ich domu zagościła cisza. Najpierw była niewinną pauzą między zdaniami, potem przerwą między wspólnymi posiłkami, aż w końcu wypełniła każdy kąt mieszkania, stając się jakby trzecią obecnością, która siedziała między nimi przy stole i kładła się z nimi do łóżka.
Szymon wychodził wcześnie, wracał późno, pachnąc olejem i metalem przyklejonym do ubrań. Kiedyś pytając, gdzie był, co robił, czy wszystko w porządku, słyszała odpowiedzi automatyczne, pozbawione ciepła. Z czasem przestała pytać. Nauczyła się żyć obok niego, a nie z nim.
„Chciałbym zabrać cię dzisiaj na kolację” – powiedział cicho, siadając naprzeciwko niej, a w jego oczach zaczerwienionych i matowych nie było dawnej twardości. „Do Złotego Anioła, jak kiedyś. ”
Olga patrzyła na niego, jakby sprawdzała, czy dobrze usłyszała. „Dzisiaj?
”
„Tak. Zarezerwowałem stolik. Pomyślałem, że to mogłoby nam pomóc. ”
Jego głos zabrzmiał napięty, jakby coś w nim pękało.
Skinęła głową, ale zamiast ulgi poczuła w środku chłód. Coś w jego zachowaniu było nienaturalne. Zbyt uprzejme. Zbyt nagłe.
Zbyt rozpaczliwe. Kiedy poszedł się przebrać, zostawił telefon na stole obok dokumentów. To urządzenie, które zwykle trzymał przy sobie jak przedłużenie własnej dłoni. Na ekranie mignęło powiadomienie.
Olga wiedziała, że powinna odwrócić wzrok. Miała dość siły, by odejść. Ale jej palce zamarły nad projektami, a oczy same przykleiły się do słów, które pojawiły się na wyświetlaczu: „Wszystko gotowe. Wypadek gwarantowany.
20:00. ”
Świat Olgi poruszył się, jakby ktoś wyrwał jej spod nóg podłogę. Serce ścisnęło się boleśnie, w głowie pojawiły się obrazy, które nie powinny istnieć. Zaczęła składać fakty, które dotąd traktowała jako przypadki.
Polisę ubezpieczeniową na wysoką sumę, podpisaną dwa tygodnie temu. Paragon na biżuterię w kieszeni jego kurtki – drogi prezent, który nigdy do niej nie trafił. Jego dystans, pośpiech, a teraz nagła, wymuszona kolacja, jakby chciał odtworzyć czasy, których już nie było. „On chce mnie zabić” – wyszeptała, a słowa zabrzmiały obco, jakby należały do kogoś innego.
Usłyszała, jak Szymon przemieszcza się po sypialni. Drzwi szafy, kroki, brzęk paska. Pomyślała o matce. Lucyna Kruk zawsze powtarzała, że mężczyzn trzeba pilnować, że każdy nosi w sobie ukrytą prawdę, którą prędzej czy później pokaże.
Olga zawsze odpowiadała, że nie chce żyć w podejrzeniach, że miłość nie może oddychać w atmosferze nieufności. Przysięgła sobie, że nigdy nie będzie podobna do matki, wiecznie sprawdzającej, obserwującej, gotowej odkryć zdradę. A teraz siedziała przed zamglonym ekranem telefonu, drżąca, z oczami pełnymi strachu, dokładnie tak jak tamta. Wsunęła telefon na miejsce, starając się nie zostawić śladu.
Gdy Szymon wrócił, miał na sobie koszulę, której dawno nie zakładał. Wyglądał starannie, jakby chciał stworzyć wrażenie troski. Spojrzał na telefon, leżący nietknięty, i schował go do kieszeni płaszcza, jak gdyby nigdy nic. „Gotowa?
” – zapytał, patrząc na nią z czymś, czego nie umiała odczytać. „Tak” – odpowiedziała, starając się, by głos brzmiał spokojnie. Gdy schodzili po schodach, słowa krążyły jej po głowie jak zbyt głośne echo. Wypadek.
Gwarantuję. Co to miało znaczyć? Wypadek samochodowy. Zasadzka.
Ktoś wynajęty, by ją skrzywdzić. Może to tylko fatalny zbieg okoliczności, pomyślała. Może chodziło o warsztat, o jakieś sprawy zawodowe, o długi, o kogoś, kto mu groził. Ale nie umiała w to uwierzyć.
„Szymon? ” – zapytała nagle, nie panując nad sobą. „Hm? ” – odwrócił głowę, już trzymając dłoń na klamce.
„Dlaczego tak nagle ta kolacja? Nie wspominałeś wcześniej. ”
Zawahał się. Ledwie sekundę, ale to wystarczyło, by usłyszała trzask.
„Chcę spróbować naprawić to, co między nami” – odpowiedział wolno. „Ostatnio chyba cię zaniedbałem. ”
To były słowa, które zawsze chciała usłyszeć. Ale teraz brzmiały jak rola, którą ktoś kazał mu odegrać.
„I to wszystko? ” – spytała. „A czego byś chciała? ” – uniósł brwi, bez irytacji, z jakimś niewypowiedzianym zmęczeniem.
Milczała, bo prawda nie nadawała się do wypowiedzenia. Wyszli na zewnątrz. Ulica była cicha, powietrze gęste. Szymon otworzył jej drzwi samochodu, czego nie robił od miesięcy.
Usiadła, spojrzała na zegarek. Była 19:31. Czas do dwudziestej ciągnął się jak ostrze przystawione do gardła. On wsiadł za kierownicę, zapinał pas powoli, a ona obserwowała każdy jego ruch, jakby spodziewała się, że lada chwila zdradzi coś, czego nie chce pokazać.
„Olga” – powiedział nagle, nie patrząc na nią. „Jeśli coś jest nie tak, powiedz mi. ”
Zamrugała zaskoczona. „A co miałoby być nie tak?
”
„Nie wiem. Po prostu czuję, że coś w tobie pękło. Chciałbym to zrozumieć. ”
Słowa zabrzmiały niemal czule.
Prawie prawdziwe. Ale ona miała w głowie tylko to jedno zdanie: Wypadek. Gwarantuję. Silnik zapłonął, a ona oparła dłoń o kolano, starając się nie drżeć.
Przez moment zastanawiała się, czy nie powinna uciec. Wybiec z samochodu, krzyknąć, zadzwonić na policję, do matki, do kogokolwiek. Ale siedziała dalej, jakby strach wbił ją w fotel. Samochód zatrzymał się przed Złotym Aniołem o 19:52.
Szymon zgasił silnik, odetchnął ciężko i wysiadł, nie czekając na nią. Potem otworzył jej drzwi tym samym gestem, który godzinę wcześniej wydał jej się podejrzany. Teraz wszystko było podejrzane. Każdy ruch, każde spojrzenie, każde drżenie w jego głosie.
Wnętrze restauracji wyglądało dokładnie tak jak wtedy, gdy przychodzili tu częściej. Tylko oni byli inni. Józef Kozłowski, właściciel, od razu ich zauważył i podszedł z ostrożnym uśmiechem. „No proszę, wy dwoje znowu razem” – mruknął.
„Już myślałem, że was tu nie zobaczę. ”
„Mieliśmy przerwę” – odparł Szymon, udając entuzjazm. „Ale dziś wyjątkowa okazja. ”
Olga skinęła głową, choć jej uśmiech był tylko cienką fasadą.
Józef zaprowadził ich do stolika w kącie i zniknął, zostawiając ich w ciszy, która nie była spokojna. Była napięta, nabrzmiała, gotowa pęknąć w najmniej oczekiwanym momencie. Szymon nalał jej wina. Patrzyła na jego dłoń, na sposób, w jaki trzymał butelkę, na lekko drżący ruch.
Nie wiedziała, czy to drżał on, czy jej własne nerwy sprawiały, że świat wokół zdawał się chwiać. „Szymon” – zapytała, obracając kieliszek w palcach, udając, że interesuje ją kolor trunku. „Dlaczego dzisiaj wyszedłeś wcześniej z pracy? ”
Pytanie zawisło między nimi.
On zastygł. Jego twarz napięła się ledwo zauważalnie. „Chciałem…” – zaczął, po czym zmienił ton. „Nie chcę uciekać od ciebie.
Naprawdę chciałem zrobić coś dobrego dla nas. ”
„I tylko dlatego? ”
„Tak. ”
Jej serce nie przyjęło tej odpowiedzi.
Pochyliła się nad stołem, głos miała prawie szeptem, ale każde słowo było ciężkie. „Kto wysłał ci tę wiadomość? ”
Zamarł. Zbladł.
Palce zacisnął na brzegu stołu tak mocno, że pobielały mu knykcie. „Jaką wiadomość? ”
„Wszystko gotowe. Wypadek gwarantuję.
20:00. ” – powtórzyła dokładnie, obserwując, jak jego twarz zmienia kolor. „Ty zaglądasz mi do telefonu? ” – wyszeptał.
„Próbuję zrozumieć, dlaczego zachowujesz się, jakbyś chciał się mnie pozbyć. ”
Tym razem to on pochylił się w jej stronę, z niedowierzaniem i czymś jeszcze, może strachem. „To absurdalne. ”
„Więc wytłumacz” – odparła lodowato.
„Zanim będzie za późno. ”
Szymon otworzył usta, ale nie powiedział nic. Z jego gardła wydobył się tylko krótki, urwany oddech. Olga spojrzała na kieliszek w swojej dłoni i zanim zdążyła pomyśleć, wylała zawartość na jego koszulę.
Biel materiału zniknęła pod mokrą, ciemną plamą. „Olga! ” – krzyknął, odsuwając się gwałtownie. Helena Lis, pracownica restauracji, przybiegła natychmiast, jakby przeczuwała, że coś się wydarzy.
„Co się stało? ” – zapytała nerwowo. „Wszystko w porządku” – warknął Szymon, ocierając plamę. „Po prostu wypadek.
”
Wypadek. To słowo uderzyło Olgę jak cios. Restauracja na moment ucichła, a spojrzenia kilku osób utknęły przy ich stoliku. Józef obserwował ich z daleka z niepokojem w oczach.
„Chcę wyjść” – powiedziała cicho, ale zdecydowanie. Wyszli bez słowa. Helena próbowała coś powiedzieć, ale drzwi już się za nimi zamknęły. W samochodzie zapadła cisza.
Inna niż ta w domu. Cięższa, gęstsza, cięższa niż powietrze, którym oddychali. Szymon ruszył powoli. „Olga, ja…” – zaczął.
„Nie teraz” – przerwała mu. „Nie kłam już, proszę. ”
„Nie kłamię. ”
„Wiadomość była o 20:00” – powiedziała drżącym głosem.
„Jest 19:58. ”
Milczał. Oczy miał utkwione w drodze, a palce drżały mu na kierownicy. „Nie rozumiem, o czym mówisz” – wyszeptał.
„Przysięgam. ”
„Nigdy nie przysięgaj, Szymon” – powiedziała cicho. „Nie tobie już wierzę. ”
I wtedy go zobaczyła.
Czarny SUV. Ten sam, który mijali przy restauracji. Ten sam, który stał za nimi, gdy parkowali. Teraz jechał tuż za nimi.
Nie za szybko, nie za wolno. Równo. Zbyt równo. „Szymon” – wyszeptała, a jej dłonie zlodowaciały.
„Ten samochód za nami. ”
Spojrzał w lusterko. Jego twarz mimowolnie się napięła. „Nie znam go.
Może jedzie w tym samym kierunku. ”
„Od pięciu minut. Idealnie przyklejony do nas. ”
Nie odpowiedział.
Czuła, jak serce bije jej coraz szybciej. Oparła dłoń o drzwi, szukając oparcia. „Powiedz prawdę. Ten samochód ma z tym coś wspólnego?
”
Szymon odwrócił głowę w jej stronę. „Naprawdę nie wiem, o co ci chodzi. ”
Ale jego głos nie brzmiał już pewnie. Nawet nie próbował udawać, że panuje nad sytuacją.
SUV trzymał się blisko, zbyt blisko. Silnik szumiał jednostajnie, a Olga miała wrażenie, że z każdym metrem wszystko staje się coraz bardziej nieuniknione. Spojrzała na zegarek. 19:59.
Minuta. Jedna minuta. Spojrzała na Szymona. On na nią.
Między nimi było już tylko pęknięcie, które miało się rozszerzyć. I dokładnie w chwili, gdy czarny SUV zwęził dystans niemal do ich zderzaka, coś w powietrzu zatrzymało się na krótką, nienaturalną chwilę. Tej nocy Olga prawie nie spała. Leżała obok męża, czując jego oddech i ciepło, i nie potrafiła znaleźć w tym żadnego ukojenia.
Milczenie, którym się zasłaniał, miało teraz inną barwę niż kiedyś. Nie obojętność. Strach. Gdy zasnął, odwrócony do ściany, wzięła jego telefon.
Wsunęła kartę SIM do starego aparatu, który trzymała w szufladzie od czasów studiów, zainstalowała aplikację śledzącą i odłożyła telefon na miejsce. On się nie obudził. Albo udawał. Rano wstał pierwszy i wyszedł bez słowa.
Nie pocałował jej, nie spojrzał na nią. Została sama. Otworzyła aplikację. Kropka poruszała się po mapie i zatrzymała się w Wawrze.
Ulica, której nie znała. Magazyn, który wyglądał jak miejsce zapomniane przez świat. Wielka brama, zardzewiałe ogrodzenie, żadnych kamer. Wzięła kluczyki i ruszyła bez wahania.
Droga trwała czterdzieści minut. Przez cały czas zaciskała dłonie na kierownicy tak mocno, że knykcie jej pobielały. Zaparkowała dwie przecznice dalej i podeszła pieszo, chowając się za starym busem. Usłyszała echo głosów.
Zerknęła zza pojazdu. Szymon stał tyłem, a przed nim wysoki mężczyzna z kapturem nasuniętym na twarz. Nie widziała jego rysów. Wymienili kilka słów.
Potem Szymon wyjął z kieszeni grubą brązową kopertę i podał ją nieznajomemu. Mężczyzna zajrzał do środka, skinął głową i odszedł. Zrobiła zdjęcia. Kilka, drżących, ale wystarczających.
Serce waliło jej w piersi. Gdy Szymon odjechał, wróciła do auta i pojechała do matki. Lucyna Kruk otworzyła drzwi w szlafroku, z papierosem między palcami. W jej oczach była ta sama mieszanka troski i satysfakcji, którą Olga pamiętała z dzieciństwa.
„No widzisz, moja córko” – powiedziała, wpuszczając ją do środka. „Oni zawsze pokazują, kim są. Pytanie tylko, czy zdążymy to zobaczyć na czas. ”
Olga usiadła w fotelu, trzymając torebkę na kolanach jak tarczę.
„Zobaczyłam. Zdążyłam” – powiedziała cicho. Matka podała jej herbatę, której nie tknęła. W głowie miała tylko ten magazyn, tamtą kopertę, te puste, zmęczone oczy Szymona.
„Co zrobisz? ” – zapytała Lucyna. „Nie wiem. Ale nie mogę już tak żyć.
”
„W końcu mówisz moimi słowami. ”
Olga nie czuła zwycięstwa. Czuła tylko ciężar, który zapadał się w niej jak dno. Następnego dnia rano zadzwonił telefon.
Numer Karola Nowickiego, przyjaciela rodziny, człowieka lojalnego, ale zawsze blisko Szymona. „Olga” – usłyszała w słuchawce. „Musisz przyjechać do warsztatu. Od razu.
”
„Karol, o co chodzi? ”
„Szymon próbował uratować kogoś, kto nie zasługuje na to, co go spotkało. Nie oceniaj go, dopóki nie zrozumiesz wszystkiego. ”
Zawahała się.
Potem wzięła kluczyki i pojechała. Warsztat przy bocznej uliczce wyglądał na zamknięty, ale drzwi były uchylone. Weszła, rozglądając się ostrożnie. W środku czuć było smar i spalone paliwo, ale też napięcie, które nie brało się z niczego.
Zza filara wyszedł Karol. „Dziękuję, że przyszłaś. ”
„Gdzie on jest? ”
„Jeszcze go nie ma.
Ale będzie. Chciałem, żebyś wiedziała najpierw. ”
Wskazał na kąt warsztatu. Siedział tam Józef Piotrowski, młodszy brat Szymona.
Zawsze był w cieniu, milczący, nerwowy. Teraz jego ręce drżały, a oczy miał zaczerwienione. „To ja” – powiedział nagle. „Wszystko przeze mnie.
”
Olga nie odpowiedziała. Czekała. „Miałem długi” – wykrztusił. „U ludzi, którym nie można odmówić.
Zastraszenia, groźby. Wpadłem. Nie powiedziałem Szymonowi wszystkiego. A gdy się dowiedział, było już za późno.
”
„Co ma z tym wspólnego wiadomość, którą Szymon dostał? ” – zapytała. „Wiadomość była dla mnie, nie dla niego. Hasło, plan.
Upozorowanie wypadku, żebym mógł zniknąć, żeby ich przekonać, że nie ma mnie już na świecie. Szymon miał zorganizować wszystko. ”
Olga zrobiła krok w tył, potem kolejny. „Nie” – wyszeptała.
„To niemożliwe. ”
Karol podał jej plik dokumentów. Wydruki przelewów, umowy, potwierdzenia sprzedaży samochodu, długie listy. Patrzyła na nie, a świat wokół niej przestawał mieć jakikolwiek sens.
Zastawił warsztat. Sprzedał samochód. Zadłużył się. Próbował ratować brata, ryzykując wszystko.
„On nie chciał cię skrzywdzić” – powiedział Karol cicho. „Chciał cię chronić. I mnie też. Ale nie wiedział, jak powiedzieć ci prawdę.
”
Wtedy drzwi otworzyły się z cichym zgrzytem. Szymon wszedł, jakby każdy krok ważył zbyt wiele. Zobaczył ją i nie zdziwił się. Jego twarz nie zmieniła się, jakby już wcześniej przeżył tę scenę w myślach dziesiątki razy.
„Olga” – powiedział tylko. Patrzyła na niego, a w jej oczach nie było już furii. Było coś znacznie gorszego. Niezrozumienie i ból.
„Czemu? ” – wydusiła. „Czemu mi nie powiedziałeś? ”
„Bo nie wiedziałem jak.
I bałem się, że odejdziesz. Że nie uwierzysz. ”
„Nie uwierzyłam” – odpowiedziała szczerze. „Chciałem dać ci coś pięknego, zanim wszystko się zawali.
Ostatnią kolację, spokój. Nie kłamstwo. Nadzieję. ”
Podszedł wolno.
Nie wyciągnął ręki. Czekał. Jeśli miała odejść, pozwoli jej. Jeśli miała zostać, chciał, żeby zrobiła to sama.
Olga zrobiła jeden krok do przodu. Potem drugi. Objęła go cicho, bez słowa, wtulając twarz w jego pierś. I tam, dopiero tam, zaczęła płakać.
Łzy nie były ani przebaczeniem, ani karą. Były tym, co zostaje, gdy wszystko inne się kończy. Szymon objął ją ostrożnie, jakby bał się, że rozpadnie się w jego ramionach. Trzymali się długo, bez słów, bez wyjaśnień.
Po raz pierwszy od miesięcy między nimi nie było ciszy. Była prawda. Gdy Karol odwrócił wzrok, a Józef schował twarz w dłoniach, Olga uniosła głowę. „Co teraz?
” – zapytała. Szymon spojrzał jej w oczy. „Teraz musimy powiedzieć wszystko, zanim ktoś inny powie to za nas. ”
Wyszli z warsztatu powoli, bez pośpiechu.
Szymon trzymał jej dłoń, ale nie za mocno. Jakby bał się, że każde napięcie rozerwie coś, co właśnie zaczęło się sklejać. W drodze do domu nie rozmawiali. Żadne nie próbowało zapełnić ciszy słowami.
W tej ciszy było miejsce na myślenie, a nie na domysły. Na obecność, nie na oskarżenia. Gdy przekroczyli próg mieszkania, buty zostawili w nieładzie przy drzwiach. Zostali w ubraniach, nie rozbierając się.
Przeszli do salonu i usiedli na podłodze, jakby żadne krzesło nie mogło unieść ciężaru, który w sobie nieśli. Olga miała oczy zaczerwienione od płaczu. Nie próbowała tego ukrywać. Szymon patrzył przed siebie, w pustkę, która jeszcze niedawno wydawała się nie do pokonania.
„Zdradziłam cię” – powiedziała cicho. „Podejrzeniem. Lękiem. Aplikacją w twoim telefonie.
”
Nie odpowiedział. Spojrzał na nią uważnie, ale bez wyrzutu. „Ale wiesz, co gorsze? ” – dodała.
„Nie potrzebowałam dowodów, żeby wiedzieć, że cierpisz. Czułam to. A mimo to chciałam mieć pewność, kontrolę. I to zabiło między nami więcej niż milczenie.
”
Szymon opuścił głowę. „Myślałem, że jeśli będę cię chronił przed tym, co się dzieje, to zachowam nas” – powiedział po chwili. „Ale nie da się chronić kogoś, kogo jednocześnie odsuwasz od siebie. Nie da się kochać kogoś zza muru.
”
Olga wyciągnęła telefon, odblokowała go, otworzyła aplikację śledzącą i jednym ruchem usunęła ją. „Nie chcę już żadnych narzędzi do sprawdzania” – powiedziała. „Chcę tylko ciebie. Bezpośrednio.
Bez filtrów. Bez strachu. ”
Spojrzał na nią. „Naprawdę potrafisz mi jeszcze zaufać?
”
„Potrafię. Jeśli ty też się otworzysz. ”
Uśmiechnął się nieśmiało. Potem sięgnął do kieszeni kurtki i wyjął małe ciemne pudełko.
Bez dramatyzmu, bez przyklękania. Podał jej spokojnie, jakby dawał coś codziennego, a jednak najważniejszego. „To miało być dawno temu. Ale może teraz jest właściwy moment.
”
Otworzyła pudełko. W środku był prosty pierścionek. Na wewnętrznej stronie grawerunek: „Zacznijmy od nowa. ”
Pochyliła się i objęła go mocno.
Nie powiedziała nic. Nie musiała. Minął miesiąc. Pod Złotym Aniołem panował ten sam spokój, który Olga pamiętała z przeszłości, choć dziś wszystko było inne.
Siedzieli przy tym samym stoliku, przy którym myślała, że wszystko się kończy. Józef Kozłowski podszedł z dyskretnym uśmiechem i powiedział tylko: „Dobrze was znowu widzieć razem. Naprawdę dobrze. ” Helena Lis przyniosła ich ulubione wino, białe i lekkie, bez słów.
Postawiła kieliszki i spojrzała na Olgę porozumiewawczo. „Tym razem nie wyląduje na koszuli, prawda? ” – rzuciła żartobliwie. Olga zaśmiała się pierwszy raz od dawna.
Naturalnie, bez napięcia. „Nie tym razem” – odpowiedziała z uśmiechem. Przy sąsiednim stoliku siedziała Elżbieta Czarnecka, sąsiadka z ich kamienicy. Udawała, że czyta menu, ale co chwilę zerkała w ich stronę.
Szymon nachylił się do Olgi. „Obstawiasz, że jutro cała ulica będzie wiedzieć, że wróciliśmy do siebie? ”
„Już wiedzą” – odparła. „I niech wiedzą.
”
Podnieśli kieliszki. „Za nowe fundamenty” – powiedział Szymon. „Za dom bez tajemnic” – dodała Olga. „I bez śledzenia” – rzucił.
„I bez śledzenia” – potwierdziła. Rozmawiali długo o rzeczach prostych. Śmiali się z tego, jak blisko byli katastrofy. A potem zamilkli na chwilę i zaczęli mówić o czymś, co od dawna wisiało w powietrzu.
„Pamiętasz, co mówili Nowiccy o działce pod Kazimierzem Dolnym? ” – zapytała. „Tej ze starymi jabłoniami? ”
„Dokładnie.
Myślałam o niej. Dużo. Dom. ”
Szymon kiwnął głową.
„Narysuję go sama” – powiedziała. „Z dużymi oknami, żeby nie dało się nic ukryć. Z niskimi murami, żeby nie było barier między wnętrzem a światem. Żadnych ciemnych kątów, żadnych miejsc na sekrety.
Tylko światło i powietrze. ”
„I my” – dodał cicho. „I my. ”
Na zewnątrz ktoś przechodził z psem, ktoś inny rozmawiał przez telefon.
Samochody mijały się bez znaczenia. A oni siedzieli tam, jakby pierwszy raz naprawdę byli razem. Szymon dotknął dłoni Olgi. „Już się nie boję” – powiedział.
„Ja też nie. ”
Wtedy po raz pierwszy od miesięcy spojrzeli na siebie bez żadnych warstw. Bez przeszłości. Bez lęku o przyszłość.
Byli tylko oni, w tym momencie. Józef przyniósł rachunek, żartując, że miłość nie daje rabatów. Helena podała im dwa ciastka „na nowy początek”. Olga spojrzała na Szymona.
„Myślisz, że damy radę? ”
„My już dajemy. ”
Zapadła krótka cisza. Ale była dobra.
Pełna. W tej ciszy nie było nic do ukrycia. To nie był powrót do starego.
To było coś zupełnie innego.
